Savaş Çığırtkanı 2- 20.Bölüm (Roman)

 

BÖLÜM 20

 

Savaşın Ardından - Butah

 

Günler süren karanlığın ardından gün ışığına tekrar kavuşmak insan için tarifsiz bir duyguydu. Eski günlere dönmek yoğun bir  mesai gerektirecekti. Butah, savaşın merkezi olarak ağır hasar almıştı. Bir bakıma küllerinden doğacaklardı. Her yerde cenaze törenleri düzenleniyor, insanlar sevdiklerini uğurluyordu.

Alaz, Cender ve diğer ülkelerin ileri gelenleri saraya davet edildi. Herkes hem dostluklarını pekiştirmek hem de savaş sonrası durumu değerlendirmek istiyordu. Bu yüzden daveti geri çevirmediler. Sadece Dazzaplılar yas tuttuklarını, gitmeleri gerektiğini söyleyip ülkelerine doğru yola çıktılar.

Sarayda verilen yemekte uzun sohbetler edildi. Herkes endişelerinden, gelecek planlarından söz etti. Yardımcılardan Şeyad, çabaları için Cender’ i takdir etmeyi ihmal etmedi. Alaz içlerinden bir kısmının, özellikle Teulon ileri gelenlerinin, kendisine mesafeli olduğunu sezse de sesini çıkarmadı. Bunu hak ettiğine inanıyordu.

 Yemeğin ardından Garnap ve Mara bahçeye çıktı. Mara’ nın konuşmak istediği çok şey vardı ama Garnap’ ın bunalacağını düşünerek sessizliğini korudu. Kuş cıvıltıları eşliğinde çiçeklerle bezeli bahçede dolaştılar. “Şimdi ne yapacaksın? Kasabaya mı döneceksin?” dedi Garnap. Kuşların daldan dala atlayışlarını izleyen Mara bir süre düşündü. “Sanırım yapacağım daha iyi bir şey yok.”

“Meguan’ a gelmeyi düşünebilirsin belki. Benimle, yani bizimle gelirsen sarayda önemli bir konuma yükselebilirsin.”

“Sesin Muhafızı olduğum için mi bu teklif?” dedi Mara bir kaşını kaldırarak. Garnap ayağıyla toprağı eşelemeye başladı. “Şey, sadece o yüzden değil tabi. Uzun yıllar sonra seni gördüğüme sevindim. Gitmeni istemiyorum sanırım.”

Taş basamaklardan inerken ikisini gören Cender muzipçe gülümsedi. Yardımcılarıyla sohbet ederken gözü hep ikisindeydi. Garnap’ ın ilk kez bu şekilde sohbet ettiğini görüyordu. Gözlerindeki ışıltıyı fark etmemesi imkansızdı, yavaşça onlara doğru yöneldi.

“O zaman bu benden rahatsız olmadığın anlamına mı geliyor? Çocukken benden nefret ettiğini düşünürdüm,” dedi Mara. Beklenti içinde karşısındaki adama baktı.

“Çocukluk işte. O zamanki davranışlarımın anlamsız olduğunu kabul ediyorum.” Garnap önündeki gül dalını tutmuştu ki Cender’ i fark edince irkildi ve eline diken battı. Hemen elini çekip lidere döndü. Yüz ifadesinden Cender’ in ne diyeceğini az çok kestirebiliyordu. “Garnapımız Mara hanımı yanında istiyor gibi görünüyor. O, böyle bir şey istediğine göre gönlünü kaptırmış olmalı.”

Bu kadarını beklemeyen Garnap bir an ne diyeceğini bilemedi. O utanmış halde bakışlarını kaçırırken Mara gülümsüyordu. Mara liderlerin hep soğuk ve mesafeli olduğunu düşünürdü ama Cender’ in çizdiği profilin kafasındakiyle hiç alakası yoktu.

Lider imalı şekilde Garnap’ a bakış attıktan sonra Mara’ ya döndü. “Eğer dilerseniz orduma katılabilirsiniz. Sesin Muhafızlarının takdire şayan güçleri olduğu çok açık. Ve savaştaki yeteneklerinize de fazlasıyla şahit oldum. Sizi aramızda görmekten mutlu oluruz.”

“Övgünüz için teşekkür ederim. Bu çok ani oldu, bana düşünmem için zaman verin.”

“Peki, iyice düşünün,” dedi Cender ve zarif adımlarla diğerlerinin yanına döndü. Garnap hala sessizliğini korurken liderin arkasından bakıyordu, yine yapmıştı yapacağını. Mara ellerini arkasında birleştirdi ve çocukça bir neşeyle Garnap’ a yaklaşıp, yüzüne baktı. “Lider Cender bana reddedemeyeceğim bir teklifte bulundu. Sanırım hazırlanmaya başlamalıyım.” Garnap içtenlikle gülümsedi. Az önce tuttuğu gülü dalından koparıp Mara’ ya uzattı. “Çiçek verme sırası bendeydi.” Mara çiçeği alırken kendini tutamayarak güldü. “Unutmamışsın.”

Sarayda devam eden görüşmelerin ardından ülkeler birbirine daha ılımlı yaklaşmaya başladı. Savaşın bıraktığı izin hızla yok edileceğine, kalıcı barışın sağlanacağına dair birbirlerine söz verdiler. Bir yandan da yeni liderlerin kim olacağı konusunda meraklarını dile getiriyorlardı. Sulna onlara en kısa zamanda uygun kişinin seçileceğini söylüyordu. Aynı gün içinde herkes yavaş yavaş saraydan ayrıldı. Gece yarısı olduğunda hiç misafir kalmamıştı. Şeyad sarayın ne kadar da sessizliğe bürünmüş olduğunu fark etti. Canas’ ın onları nasıl enayi yerine koyduğunu düşündükçe siniri bozuluyordu. Öfkesi daha çok koşulsuzca ona güvendiği için kendisineydi. Liderlerin çıkıp halkı selamladığı balkondan dışarıyı izliyordu. Kısa sürede ne kadar çok şey yaşandığını yeni idrak ediyordu. Sıradaki liderler toplantısında bile çoğu lider değişmiş olacaktı.

Beyaz sabahtan beri bahçe işleriyle uğraşmaktan yorulmuştu. Alnındaki teri silip, aşağıdaki yola baktı. Savaş bitmişti ama beklediği kişiler hala dönmemişti. Kaç gündür doğru düzgün uyuyamamıştı. Kendini işe güce vurup kafasındaki olumsuz düşünceleri atmaya çalışıyordu. Güneşin altında iyice bunalmıştı ki uzaktan gelen at arabasını seçebildi. Merakla bahçeden çıkıp yola baktı. Bir süre sonra kendine el sallayan Yazel’ i fark edince elindeki çapayı fırlatıp onlara doğru koştu. Hepsine sağ salim kavuştuğu için sevinç gözyaşları döküyordu. Karan at arabasını durdurdu, aşağı indiler. “Sizi ne kadar merak ettim haberiniz var mı?” dedi Beyaz. Üçüne de sıkıca sarıldı. Kadın hem ağlıyor hem kızıyordu. “Neden bu kadar geciktiniz?” Kadının çıkışması bittikten sonra içeri geçip iyice hasret giderdiler.

Serenay evini çok özlemiş, buraya bir daha dönemeyeceğini düşündüğü anlar olmuştu. Karan olan biteni eşine anlatmakla meşguldü ama Serenay’ daki durgunluğu fark edince sormadan edemedi. “Aklın başka yerde sanki.”

“Tüm olanlar yıpratıcıydı. Herkes çok acı çekti. Ve yorgunluktan bitiyorum, biraz  dinlensem iyi olacak.”

“Haklısın kızım, geç odana dinlen,” diye araya girdi Beyaz. Ardından telaşlanarak aklına gelen soruyu sordu. “Elbruz nasıl? İyi, değil mi?”

“Onlarla beraber döndük zaten. Yaralanmıştı ama şimdiden iyileşmeye başladı,” dedi Yazel.

“Ucuz atlatmış, ziyaretine gitmek lazım,” dedi kadın düşünceli halde. Sonra mutfağa gidip yemekleri ısıtmaya koyuldu. Haftalar sonra ilk kez bir arada yemek yiyeceklerdi. Karan’ ın iş konusundaki endişelerini fark eden Beyaz ona çıkıştı. “Bugün otur oturduğun yerde. Bir sürü badire atlattınız, iş mi eksik kaldı şimdi?”

O gün hepsi düşünceler içerisindeydi. Yemek doğru düzgün boğazlarından geçmedi. Savaşta kimlerin zarar gördüğünü tam olarak bilmiyorlardı. Tanıdıklarından acı haber alma ihtimali bile onları geriyordu. Yaralılar çeşitli hastanelere aktarılmıştı, bir kısmının hayati tehlikesi sürüyordu.

Serenay odasına gittiğinde her yerin tertemiz olduğunu gördü. Evinin sıcaklığına kavuşmak onu mutlu etmişti. Aklı ise Krazu’ da kalmıştı. Bir kez bile doğru düzgün konuşma fırsatları olmamıştı. Onun öylece ülkesine dönmüş olduğunu düşününce içi burkuldu.

Tiran daha önce defalarca kapısını çaldığı ahşap evin önünde dikildi. Eli bir türlü tokmağa gitmiyor, içi içini kemiriyordu. Onlara Farak’ ı kaybettiklerini nasıl söyleyebilirdi. Yutkunarak, sıkıntı içinde kapıyı çaldı. Kapıda beliren elli yaşlarının başındaki kadın Tiran’ ı görünce sevinç içinde hemen sarıldı. “Ah döndünüz demek. Savaş bitti dediklerinden beri dönmenizi bekliyorduk.” Kadın etrafa bakındı ve oğlunu göremeyince yüzü asıldı. Tiran’ ın sessizce dikildiğini, yanağından süzülen yaşları gördü. Hemen orada dizlerinin üstüne çöküp ağlamaya başladı. Farak’ ın babası da kapıda belirdi, şaşkınlık içinde ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.

Hep bir umutla oğullarını bekleyen aile yıkılmıştı. Tiran için de olan biteni anlatmak çok can yakıcıydı. “Özür dilerim,” diye tekrarladı defalarca. Farak’ ın annesi gözlerini sildi. “O seni çok severdi. Onun yerinde olsan aynı şeyi yapardın sen de. Kendini daha fazla üzme artık,” dedi. Kadının kalbi sızlıyordu ama bu durumda suçlu aramanın bir mantığı yoktu. Hiçbir şey oğlunu geri getiremezdi. Adam ise metanetli durmaya çalışıyordu. “Farak, hayallerinin peşinden gitti. Bir savaşçı hep ölüm riski ile yaşar. Kabullenmek zor olmuştu ama bu yolu seçtiğinde ona itiraz edememiştik. Onu kaybettik ama seni sağ salim gördüğüme sevindim. Bir oğlumuz da sensin sonuçta.”

Tiran, yoğun hisler içinde olduğu için ne diyeceğini bilemiyordu. Henüz kendi ailesini bile görmeye gitmeden buraya gelmişti. İnsanların durumu alttan alma çabaları onu daha da üzüyordu. Kızıp bağırsalar, öfkelerini kussalar belki daha rahatlayacaktı. Boğazına bir yumru oturmuş gibiydi, gözleri kan çanağına dönmüştü. Aileyle vedalaşıp yanlarından ayrılırken onlara Farak’ ın mezarını ziyaret edeceklerine dair söz verdi.

Barsuk Alev Soluyanları bir araya toplamıştı. Çok kayıp vermemişlerdi ama en güçlü adamlarından bir kaçı ölmüştü. Emrindekilere döndü. “Artık önümüze bakacağız. Büyük bir belanın kıyısından döndük. Kayıplarımızı asla unutmayacağız!” Barsuk’ un sözleri üzerine hepsi birden unutmayacaklarını haykırdı. Naraları ovadan uzaklara taşıyordu. Libmons’ a doğru yola çıkmadan önce Lider Alaz ile sohbet etmişlerdi. Barsuk bir süre lideri süzüp sözlerini sıralanmıştı. “Bundan sonra gözlerden uzakta yaşamayacağız. Sıradan insanlarla bir tutulmak, söz sahibi olmak istiyoruz.” Sakince dinleyen Alaz önerisinin makul olduğunu söyleyerek onları daha detaylı görüşmek üzere saraya davet etmişti. Yardımları için de teşekkür etmeyi ihmal etmemişti.

Butah’ taki davetten sonra yola çıkan Alaz kapalı at arabasında seyahat ediyordu. Başını geriye yaslamış düşünüyordu. Tamamen değişmiş halde ülkeye dönüyordu. Geçmişte yaptıklarının anlamsızlığını yeni fark ediyordu. Elini karnına götürdü, yarası hâlâ tam olarak geçmemişti, Canas’ ı düşündü. O, sergilediği yanlışların ardından son anda dönüş yapmıştı ama kendisinden geriye bir şey kalmamıştı. Acaba gerçekten pişmanlık duymuş muydu merak ediyordu.

Savaş sırasında Lazinka ile ilgili haberleri de işitmişti. Kardeşlerden biri onun yerini aldığına göre liderler arasında eskisi gibi gerilim olmayacağına inanıyordu. Lider Zorkan da artık yoktu. Tüm bu gelişmeleri algılamak zor geliyordu. O sırada yardımcısı Kinao’ nun sözleri dikkatini dağıttı.

“Efendim, Krazu neden bizle dönmüyor? Yani kendisine başka bir görev verip vermediğinizi merak ettim.”

Alaz dışarıyı izlerken yanıtladı. “Kişisel bir meselesi varmış. Benden bir süreliğine izin istedi.”

Saro savaşın ardından Elyama’ yı yalnız bırakmak istemedi. Birlikte çok kez ölümden dönmüş, birbirlerini korumuşlardı. Ayağını incitmiş olan Elyama’ ya evine kadar eşlik edecekti. Kadını nazikçe ata bindirdi ve gülümsedi. Elyama da düşüncelerini gözleriyle anlatır gibiydi. Bu nazik ve düşünceli adam her geçen gün kalbinde daha fazla yer ediyordu. Saro ata binecekken durdu, kadının elini tutup gözlerine baktı.

“Ben buraya yerleşmeye karar verdim. Meguan’ a dönmek istemiyorum, ait olduğum yer burası.”

“Onca yıldan sonra geri dönmek zor olmayacak mı?” dedi Elyama. İçten içe bu habere sevinse de Saro’ nun aniden tüm yaşamını etkileyecek bir karar almasına temkinle yaklaşıyordu.

“Senin yanında olacaksam nerede olduğumun bir önemi yok Elyama.”

Adamın sözleri karşısında mahcup hissetti Elyama. Kalp atışlarının duyulmadığını umuyordu. “Yanımda olman beni mutlu eder,” dedi içtenlikle. “O zaman ailenle tanışma onuruna da erişebilirim artık,” dedi Saro ata atlayarak. Elyama birden tedirgin hissetti. Babası kolay bir insan değildi. “Ne? Ne zaman? Hemen mi?”

Saro kadının haline gülmeden edemedi. “Sakin ol. Sen ne zaman uygun görürsen. Şimdi sıkı tutun belime, gidiyoruz.” Elyama belini tutunca atı sürdü. Geçtiği yerlerdeki harabe şehirler kadının içini sızlattı. Pek çok kişi yas içindeydi. İnsanların ruh halinden bunu çok iyi anlayabiliyordu. Çocuklar bile oyunu bırakmış bir işin ucundan tutmaya çalışıyordu. Gülümsemeler kaybolmuştu.

Ceddil birkaç gün sonra hastaneden ayrıldı. Yakınları onu yalnız bırakmamıştı. Fırsat bulduğu anda Yenira ile birlikte şehir dışındaki Berzab’ ın mezarını ziyarete gitti. Topladığı çiçekleri yavaşça toprağın üzerine bıraktı. “Elveda dostum, seni çok özleyeceğiz,” diyerek fısıldadı. Bir süre durup hüzünle mezara baktı, onla olan anılarını düşündü. Berzab en büyükleri olarak hepsine karşı anlayışlı ve merhametli olmuştu.  Şimdi onun gittiğine inanması zordu. Bir süre sonra geri döndüler.

Karanlık lideri yendiği için herkes ona minnet duysa da içindeki güç Ceddil’ i korkutuyordu. Ya o anda dostlarına bir zarar verse ne yapardı? Tüm bunları düşünmekten günlerin nasıl akıp gittiğini fark edememişti. Yenira onu teselli etmeye çalıştı. “Büyük tehlikeyi atlattığımıza göre artık belki bu gücün tekrar açığa çıkmaz.”

“Dediğin gibi olabilir mi gerçekten? O kadar tedirginim ki bu konuda ne yapacağımı bilmiyorum. Azaka şu ana kadar bana fazlasıyla yardım etti zaten.”

“Bekleyip, görelim bakalım.”

İkisi çardakta oturmuş çay içiyorken karşıdaki dağ manzarasını izliyordu. Azaka gelip yanlarına oturdu. “Sizi tanımak güzeldi dostlar. Ben kolay kolay bir yere bağlı kalamıyorum biliyorsunuz. Yol göründü bana artık.”

“Nereye gideceksin peki? Biraz daha kalsan olmaz mı?” dedi Ceddil.

“Size çok yük oldum. Tek başıma yaşamaya, özgürce dolaşmaya alışmışım. Beni anlayabildiğini umuyorum Ceddil.”

“Ceddil belki onla bir yolculuğa çıkmak sana iyi gelir. Hem uzaklarda biraz kafa dinlersin, hem de gücünün ortadan kalkıp kalkmadığını öğrenme fırsatın olur.”

Yenira’ nın önerisi üzerine ikisi de bir an ona bakakaldı. Sessizliği ilk bozan Azaka oldu. “Bence fena fikir değil, neden aklıma gelmedi? Hem yalnız kalmamış olurum, ne dersin Ceddil?”

“Yok olmaz. Başına yeterince dert açtım. Benim yüzümden her an diken üstünde olmanı istemiyorum.”

“Bu doğru değil. İyi düşün derim, senin de özgür ruhlu olduğunu biliyorum. Hem Yenira’ nın dediği gibi olursa korkacak bir şey kalmaz.”

Bir süre düşününce bunun mantıklı olduğuna karar verdi Ceddil. Zira son olaydan sonra herkes onu merak etmeye başlamış, kim olduğunu görmek için komşu şehirlerden ziyarete gelmeye başlamışlardı. Dışarıdan gelen sesleri işitince kafasını çevirip alçak duvarın ardına baktı. Yine hiç tanımadığı insanlar çeşitli yiyecek ve içecekleri yüklenmiş geliyordu. Yılmış halde kendini bıraktı. “Bunlardan kurtulamayacağım galiba. Yeter ya!”

Gıcırdayarak açılan bahçe kapısının sesi duyuldu. “Merhabalar efendim, Ceddil beyi ziyarete gelmiştik. Rahatsızlık vermedik umarım,” diye izin bile istemeden içeri daldı adam. Ardından da birkaç kişi onu izledi. Ceddil hiç onlardan tarafa bakmıyordu. Elindeki börek tepsisini bırakan saçları yeni kırlaşmaya başlamış adam ayağa kalkıp başıyla kendisine selam veren Yenira’ nın elini tuttu hemen. “Sayenizde lanet bir düşmandan kurtulduk, hayatımızı size borçluyuz.” Yenira’ nın konuşmasına fırsat vermeyen adam onu baştan aşağı süzdü. “Söylendiği kadar yakışıklı ve güçlü görünüyor gerçekten, değil mi?” diye arkasındakilere dönünce hepsi birden kafasını salladı. “Ama ben Ceddil değilim,” dedi Yenira sırıtarak. Yanında oturan kişiyi işaret edince yabancı bu kez onun eline yapıştı. “Doğru ya, sarışın demişlerdi. Birden aklımdan çıkmış. Umarım hediyelerimizi beğenirsin Ceddil Bey. Sizin gibi cesur biriyle tanıştığımıza memnun olduk.” Arkadakiler hepsi bir ağızdan “memnun olduk” diyerek tekrar etti.

 Ceddil istemeyerek de olsa kalkıp hepsini selamladı ve kısa bir sohbetin ardından onları uğurladı. İnsanların meraklı ve ilgili bakışlarından iyice huzursuz olmaya başlamıştı. Bir yandan belirsiz gücü nedeniyle korktuklarını da sezebiliyordu. Gelip diğerlerinin yanına oturunca Azaka’ nın böreklerden birini mideye indirmeye başladığını gördü. “Tamam, senle geliyorum. Gözlerden uzak kalmak, tanınmamak bana iyi gelecek.” Azaka lokmasını yutup gülümsedi. “Peki ama tüm bunlardan mahrum kalmak istediğine emin misin?” dedi donatılmış masayı göstererek. Ceddil’ in sert bakışları karşısında gülmeye başladı. “Tamam, şaka sadece. En kısa zamanda yola çıkarız.” “Doğru karar,” dedi Yenira onaylayarak.

Savaş Çığırtkanı 2- 19.Bölüm (Roman)

 

BÖLÜM 19

 

Sona Doğru - Butah

 

Harula’ nın emrinin ardından tüm siluetler saldırıya geçti. İlerlemekte olan insan seli pek çok noktadan dağıtıldı. Savaşçılar olabildiğince onlara karşılık vermeye çalışıyordu. Harula yaşanan izdiham ve karmaşayı keyifle izliyordu. Bir süre sonra kendisi de savaşçıların üzerine yürüyüp saldırmaya başladı. Kılıcından çıkan yıldırım isabet ettiği kişileri yere serdi.

Garnap’ ın sesi alanda sürekli yankılanıyordu. Savaşçıları organize edip doğru şekilde yönlendirmeye çalışıyordu. “Sisle yıkananlar öne çıkıp aramıza perde örün! Algı Bozucular eş zamanlı harekete geçin, onları oyalayabildiğiniz kadar oyalayın!”

Cender, Garnap’ ın iyi iş çıkardığını düşünüp, onla gurur duyuyordu. Durum şu an aleyhlerineydi ama azmettikleri sürece başaracağına inanıyordu. Üzerine doğru gelen yıldırımdan yana atlayarak kurtuldu. “Ucuz atlattım,” diye söylendi. Bir fedainin koşarak üzerine geldiğini fark edince düşürdüğü kılıcını kapıp hemen savunmaya geçti. Kılıçları havada tokuştu fakat güçlü rakibini geriye itecek kadar enerjisi kalmamıştı. İki elini kullanamamak onu önemli ölçüde zayıflatıyordu. Fedai kılıcıyla gövdesine doğru baskı yaparken Cender geriye doğru düşmek üzereydi. Sonunda fedai onu sertçe itince sırt üstü yere düştü. Fedai kılıcını onun kalbine saplamaya çalıştı. Cender birden dönünce fedainin kılıcı toprağa saplandı. Bunu fırsat bilen Cender bacaklarını kullanarak silueti yere serdi ve onu ağır yaraladı.

Harula ileri doğru adım attığında deprem olmaya başladı. Dengesini sağlayıp da harekete geçmesi zordu. Fedailer de benzer durumu yaşıyordu. Tüm bunların yanılsama olduğunu bilen Harula çığrından çıkmaya başladı. Deprem o kadar gerçekçiydi ki sahte olsa da hareketlerini kısıtlıyordu. O sırada diğer savaşçılar ileri atıldı. Karanlık lider enerji toplayıp bir anda kılıcını yere indirince yerde oluşan derin çatlaklar  ve göçükler insan kalabalığını yutmaya başladı. Emir verdiği fedailer de aynı şekilde saldırıya geçti. Bu saldırının etki alanı genişti ama tekrar kullanılması zaman alacaktı.

Chitan, liderini kaybetmenin acısıyla tüm gücü ile savaşıyordu. Kuvvetli,  gözü kara biriydi. Başarılı hamleleri ile karşısına çıkan siluetleri kılıçtan geçirip sıradakine geçiyordu. İki eline de kılıç almış çaprazlamasına kesikler açıyordu. Dazzaplılarla birlikte yoğun mücadele veriyordu. Öfkeliydi, içindeki azap dinmedikçe rahat nefes alamayacaktı. Dazzap’ ın geleceği konusunda da endişeliydi. Lider Zorkan hiç evlenmemiş, çocuk sahibi olmamıştı. En yakını olan abisi de yıllar önce ölmüşken yerini alabilecek kimse yoktu. Kurtlar Dazzaplıların etrafında dövüşe devam ediyordu. Her ne zaman Harula’ nın üstüne yürüyecek olsalar Chitan ıslığı ile hepsini etrafına topluyordu. Şu ana kadar yeterince kurt ölmüşken onları doğrudan karanlık lidere yem edemezdi.

Etrafa dağılmış olan Alev Soluyanlar pek çok insanı kurtarmıştı. Mızraklarıyla fedaileri deşip geçiyorlardı. Bir kısmı ise feci şekilde yaralanmıştı. En yakın dostunu kaybetmek üzere olan Alev Soluyan üzgündü. Onun yanına çökmüş, rahat etmesi için başının altına yumuşak bir şey koymuştu.

“Dayan kardeşim, iyi olacaksın.” Gözleri nemliydi.

“İkimiz de kurtulamayacağımı biliyoruz.” Güçlükle konuşan adam kan içindeki karnını tutuyordu.

“Hiç gelmemeliydik buraya. Yardım ettiğimiz insanlar bile korku dolu gözlerle bize bakıyor. Bizi asla normal olarak görmediler.”

“Öyle deme. Bir çoğu ilk defa gördü bizi, şaşırmaları normal. Bundan sonra belki bir arada yaşarsınız.”

“Tamam, konuşup yorma kendini.”

Butahlı bir savaşçı onları fark edince yanlarına koştu. “Yakınlarda bir sağlık merkezi var. Hadi, onu götürelim. Belki hekim bir çare bulur.”

Alev Soluyan hemen kabul etti. Gözlerini silip dostunun taşınmasına yardım etti. Ne kadar çabalasalar da oraya ulaştıklarında yapılacak bir şey kalmamıştı. Butahlı savaşçı Alev Soluyanı teselli etmeye çalıştı.

Gözlerini araladığında yatıyor olduğunu fark etti Benay. En son ne olduğunu hatırlamakta zorlanıyordu. Başındaki sızı yüzünden oraya bir darbe almış olabileceğini düşündü. Etrafa bakındı ama yerde hareketsiz yatan birkaç kişi ve harabeye dönmüş yapılardan başka bir şey göremedi. Şimşekler savaşın şiddetini gösterircesine daha sık çakmaya başlamıştı. Tozu havaya kaldıran rüzgar ortama terk edilmişlik havası katıyordu. Benay zorlukla doğruldu. Yaşayan biri var mı diye insanları kontrol  etmeye başladı. O kadar halsizdi ki tekrar dövüşecek gücü ve isteği kendinde bulabileceğini sanmıyordu.

Aradan geçen zamanda savaşçılar Harula’ nın karşısında gerilemeye başladı. Harula’ nın almış olduğu yaralar ise onu çok da etkilememişti. İlk haline nazaran gücü azalmışsa da siluetler onu hep kollamaya devam ediyordu. Liroz şehrinden ayrılan siluet ve savaşçılar da zamanla savaş alanına geldi.

Boratak bir süre ara verip, bir şeyler yiyip  güç topladı. Harula gibi bir kan emici caninin hiç doğmamış olmasını diliyordu. Hayattaki tek amacı en üstün güç olmak ve öldürmenin zevkini tatmaktı. Böyle birinin ölümünün de çok çarpıcı olacağını hissediyordu.

Umutlar giderek azalmaya başladı. Cender her şeye rağmen bir türlü karanlık lideri durduramamanın ızdırabını yaşıyordu. O kadar çabalamış, o kadar kişiyi ikna etmişti ki şimdi onların ölümlerinin yükünü omuzlarında taşıyordu.

Berzab diğerlerine göre çok bitkin hissediyordu, sınırına ulaşmıştı. Yenira onu bir süreliğine uzaklaşması için uyardı. “Kendine bu kadar yüklenme. Git dinlen.” Berzab sonunda pes edip kenara çekildi. Dostları dövüşürken uzaklaştı ve yılmış haldeydi. Kaç saattir tek bir lokma yememişti. Uykusuzluktan ağrıyan gözleri göçmeye başlamıştı. Ağaçların arasında gölgelere çekildi. Başını çimenlere koyduğunda gözlerini daha fazla açık tutamadı. Tüm enerjisi çekilmiş gibiydi, kısa süreliğine uyuyacağına dair kendine söz vererek gözlerini yumdu. Ne kadar uyudu bilmiyordu ama savaşçılardan biri onu uyandırdı. Sesinde endişe vardı. “Hey, yaralı mısın?” Berzab doğrulup oturdu. “Hayır, iyiyim.”

“Kötü görünüyorsun. Al bunu ye.” Savaşçı elindeki bir parça somun ve kurutulmuş eti uzattı. “Biraz ileride yiyecek çadırı var, oradan aldım. Neden burada, tehlikeye açık bir de uyudun ki? Yaralı olduğunu sandım.”

“Sen Meguanlı olmalısın, teşekkür ederim,” dedi Berzab, adamın giydiği zırhı zar zor seçebiliyordu. Savaşçının uzattığı yiyeceği aldı ve “Burada olduğun için ne hissediyorsun? Yani bir Butahlı olarak merak ediyorum.”

“Sanırım olanlara rağmen Butah’ ta hâlâ ne aradığımızı merak ediyorsun.  Hepimiz sadece karanlık lidere karşı koymak için buradayız. Butah ya da başka yer olması fark etmezdi bizim için. Lideriniz her ne kadar büyük suç işlemiş olsa da burada olmaktan pişman değilim. Hep birlikte Harula’ yı yeneceğiz, buna inanıyorum.”

Berzab anladığını belirtircesine başını salladı. Bir şeyler yemek iyi gelmişti. Biraz uyuduğu için de kendisini daha iyi hissediyordu. Bir süre sonra ikisi de kalkıp kaldığı yerden devam etti.

Kazzam’ ın şiddetli darbelerinden nasibini alan fedailer birer birer devriliyordu. Kazzam eline bir balta geçirmiş, kütük doğrar gibi siluetlere savuruyordu. Kılıcını düşürdüğü siluet süzülürcesine gelip uzun parmaklarıyla boğazına yapıştı. Ürpertici temas yüzünden buz kesilmiş gibiydi. Karanlık, sonsuz bir kabusun içine çekiliyor gibiydi. Nefes alamaz hale gelince bir gayretle baltayı fedainin sırtına geçirmeyi başardı. Siluetin kalın, kabuğumsu parmakları gevşeyince tekme atarak onu kendinden uzaklaştırdı.

Özel güçlüler saldırılarını sürdürüyordu. Fedailer daha çok onların üstüne gidiyordu artık. Algı Bozucuların ve Sesin Muhafızlarının bir kısmı ölmüştü. Garnap için durumu idare etmek zordu. Fedailerin art arda gelen saldırıları düzenli çalışmalarını önlüyordu. Yorulmuştu ve bağırmaktan ses telleri ağrımaya başlamıştı. Onun yerini Mara aldı ve gerekli yönlendirmeleri yapmayı sürdürdü. “Algı Bozucular geriye çıksın, uygun anı kullansınlar. Sesin Muhafızları şimdi saldırsın.”

Mara Harula’ nın sesini taklit ederek fedailerin akıllarını karıştırmayı denedi. Gerçekten de geri çekilmelerini söyledikten sonra siluetler dövüşü bırakıp Harula’ ya doğru ilerlediler. “Şimdi!” diye bağırdı Mara ve Sesin Mahafızları saldırdı.

“Ne yapıyorsunuz? Saldırıya devam edin,” diye gürledi Harula. “Kafalarınızı karıştırmalarına izin vermeyin!”

Lider Alaz ve yanındakiler de mücadeleye kaldığı yerden devam ediyordu. Alev Soluyanlar kuru dalları mızrak gibi fırlatıyorlardı. Üstün hızları sayesinde çok kişiyi son anda ölümden kurtardılar. İçlerinden biri Harula’ ya kadar yaklaştı. Elindeki hançeri onun kalbine saplamak üzere atağa geçtiğinde fedailerin saldırısına uğradı. Her yerinde derin kesikler açılmıştı. Yere yığıldı, sadece siyah renkten oluşan gözleri açık kalmıştı.

“Hadi acele edin,” dedi Yenira kalabalığı yararak geçerken.

Azaka endişeli ve meraklı gözlerle etrafa bakınarak yürüyordu. “Savaşın başından beri sadece üçte birini haklayabilmişiz fedailerin. Ve onlar insanlar gibi yorulmuyor, acıkmıyor.” Azaka’ nın yüzü, saçları toz toprak içindeydi. Şu an yıkanıp, dinlenmeyi o kadar istiyordu ki hemen bu düşünceleri aklından uzaklaştırdı. Gevşeyecek vakti yoktu, önemli bir şeyler duyabilme ihtimali ile Harula’ yı dinlemeye koyuldu.

Koşarak ileri atılan Ceddil kamçılı topuzunu savurmaya başladı. Algı Bozuculara saldırmaya çalışanların arasına daldı. Özel güçlülere destek olmak için yanlarına gitmişlerdi. Sonunda Berzab da onları buldu.

Siluetlerin ani saldırısı sonucu her yere ateş topları fırlayınca küçük bir izdiham yaşandı. Ceddil yanlışlıkla başına darbe alıp kendini yerde bulunca içini bir öfke dalgası sardı. “İyi misin?” dedi Azaka. Ceddil’ in cevap vermek için birkaç saniye beklemesi pek hoşuna gitmemişti. Gözlerindeki ifade daha önce birkaç kez olduğu gibi değişmişti. Yarı gülümser hali, çılgın ve tehditkar bakışları... Azaka onun dönüşmemesi için savaş boyunca dibinden ayrılmamıştı. “Ceddil, kendini kaybetme.”

“Tamam tamam, her şey kontrolüm altında,” dedi Ceddil. Bunun üzerine rahatlayan Azaka siluetlere döndü. Yaptığı saldırı ile Yenira’ yı korudu. Fedailerinden bir kısmı Harula’ nın etrafını sarınca en kuvvetli saldırılarını yaptılar. Bazı yerler havaya uçtu, toprak adeta insanların üzerine yağdı. Yenira kendisine teğet geçen patlamanın şiddeti ile birkaç metre yükseldikten sonra yere çakıldı. Kalkmak istese de hissettiği acı ona engel oldu. Kalkan toz nefes almasını bile zorlaştırıyordu. Patlayıp duran ışıklardan düşmanın yıldırım saldırısına geçtiğini anladı. Güçlükle başını kaldırdı etrafa bakındı.

Saldırının ardından savrulup yere düşen Ceddil hiç acı hissetmiyordu. Kafası gidip geliyordu. Doğrulup kalktı ve ağır adımlarla ilerledi. Attığı her adımda karanlığa çekiliyor gibiydi. Adrenalini artmaya başlamıştı ve nerede olduğunu hatırlamaya çalışıyordu. Sebepsiz bir öfke onu kuvvetle sarmaladı. Bakışları yere kaydığında Berzab’ ı gördü. Bedeninin büyük kısmı toprağın altında kalmıştı. Garip bir açıyla duran boynunun kırılmış olduğu belliydi. O anda kan beynine sıçradı Ceddil’ in, sinirden tüm bedeni titriyordu. Öldürme arzusu tüm kontrolü eline aldı. Karşısında belirip endişeli halde kendine seslenen kişiyi tanımıyordu.

“Dur Azaka. Bırak, böyle kalsın.”

“Sen ne dediğinin farkında mısın Boratak?”

“Harula' yı yenmek için başka çaremiz yok.”

Kendini kaybetmiş halde ilerleyen Ceddil’ e bir taş fırlattı Boratak. “Hey, bu taraftan!” Ceddil yüzünde beliren damar şeklindeki izlerle çok ürkütücü görünüyordu. Başına çarpan taş üzerine Boratak’ a doğru yürümeye başladı. Bakışı bile Boratak’ ın renginin atmasına sebep oluyordu. Daha doğrusu yakından tanıdığı birinin bu kadar değişmesini dehşet verici buluyordu. “Yolu açın!” diye bağırdı Boratak.

Mara ilk kez Ölüm Neferi görmenin şaşkınlığını yaşıyordu. Az önce Boratak gelmiş, muhtemel değişime karşı onları uyarmış, planını açıklamıştı. Garnap da başıyla onaylayınca Mara insanlara seslendi.

“Ölüm Neferine yol açın. Karşısına sakın çıkmayın, çok tehlikelidir. Görevimiz onu fedailerden korumak!”

Kalabalık iki yana açılırken bir yandan da fedailere saldırmayı sürdürdü. Boratak taş fırlatarak Ceddil’ e sataşmaya devam ediyor, onu kendine çekiyordu. Durumu Harula da fark etti. Onlara doğru ilerlemeye başladı. Savaşçılardan bir kısmı ok ve mızraklarını fırlatarak karanlık lideri önlemeye çalıştı. Sisle Yıkananlar Harula’ nın etrafını sisle sardı. Harula öfke püskürüyordu adeta. Kalkanlı savaşçılardan birkaçı Ceddil’ in ilerisinde barikat kurup onu saldırılardan korudu. Cender hayret içinde olanları izliyordu.

Bir ateş topu barikatı aşıp Ceddil’ in tam yüzüne doğru ilerledi. Dumanlar içindeki elini kaldıran Ceddil elinin tersiyle vurup ateş topunu geriye fırlattı. Yaşanan kaos onu iyice sabırsızlandırdı, koşmaya başladı.

“Kaçın!” diye yakındaki insanları uyardı Boratak. Kendisi de hızla Harula’ ya doğru koştu. Boratak’ a kafasını takan Ceddil süratle koşuyordu. Gözü şu an başka şey görmüyordu. Yorgun haldeki Boratak ise mesafe kapandıkça geriliyor, zamanında yetişebilmeyi diliyordu. Nefes nefese kalmıştı. Fedailerin saldırısı ile sislerden çıkan Harula kılıcını Ceddil’ e doğrulttu. Biriktirdiği karanlık enerjiyi serbest bırakınca Ceddil birkaç metre geriye fırladı. Biraz canı yanmıştı ama kedi gibi ayakları ve ellerinin üstünde durmuştu. Bakışlarındaki vahşilik yırtıcı bir hayvanınki gibiydi. Gözü iyice dönmüş halde Harula’ ya doğru fırladı. Bu durum karanlık liderin hoşuna gitmedi, onun gücü hakkında yeterince şey bilmiyordu. Ölüm Neferinin nasıl bu kadar güçlü olabildiğini anlamıyordu. Değişik saldırılarını arka arkaya yaptı. Sesin Muhafızları uzaktan da olsa Ceddil’ in korumak için sesle saldırdı. Algı Bozucular da kısa süreliğine siluetlerin saldırılarını önleyebildi.

Ceddil karanlık lidere çok yaklaşmıştı. Harula kılıcıyla tekrar saldırdığında ıskaladı. Kafasındaki rahatsız edici gürültüler yüzünden başı çatlayacak gibiydi. Beyninin içinde bir zonklama hissediyor, odaklanma sorunu yaşıyordu. Ceddil bir anda karanlık liderin boynuna yapıştı. Ellerini saran dumanlar daha da çoğaldı. Ellerini sıktıkça Harula nefessiz kaldı, renkten renge girdi. Onun acısını hisseden siluetler aynı anda Ceddil’ in üstüne çöktü. O kadar çoklardı ki artık Ceddil gözden kaybolmuştu.

“Eyvah,” diye düşündü Boratak. Ceddil’ i koruyamamışlardı. Kendi elleriyle dostunu onların içine atmıştı. Endişe içinde izlerken dudaklarını kemirdi, gözleri dolmaya başlamıştı. Her şey o kadar kısa sürede gelişmişti ki ne yapacağını bilemez haldeydi. Siluetlerin kulak tırmalayan haykırışları etrafı sarınca hayrete düştü.

Ceddil zor da olsa Harula’ nın boğazını ve iç organlarını patlatmıştı. Kendine saldıran bazı siluetleri de etkisiz hale getirmişti. Cansız haldeki Harula’ yı yere bırakırken enerjisi bitmeye başlamış, öfkesi sönmüştü. Elleri ve yüzü kan içindeydi. Ellerine yapışan et parçalarını kıyafetine sildi. Harula ölünce elindeki mührün silinmesi ile siluetler acı çekmeye başlamıştı. Yavaş yavaş her biri yere düştü, ölmeye başladı.

Ceddil’ in yaşadığını gören Boratak derin bir nefes aldı. Farklı duygular içerisindeydi, kalbi deli gibi atıyordu. Ceddil’ in  yaralı olduğunu fark edince hemen yanına koştu. Ceddil ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Birden canı yanmaya başladı, öne doğru attığı adımla dengesini kaybetti. Yere düşmeden hemen önce Boratak ve Azaka onu yakaladı. “Birkaç yerinden yaralanmış ama iyi olacaktır,” dedi Azaka. “Korkuttun bizi,” dedi Boratak. Ceddil yanıt veremedi, bilinci kapanıyordu.

Çadırların yanında dövüşü sürdürenler siluetler aniden yere düşünce gözlerine inanamadılar. Elbruz güç bir durumda kaldığı için rahatlamıştı. Tiran ne yapacağını bilemeyerek ona sarıldı. “Bitti galiba.” Kendini yavaşça yere bıraktı. Karan nefes nefese kalmış, şaşkın halde etrafa bakıyordu. “Harula yenilmiş olmalı,” diye tahmin yürüttü Krazu. Koltuk değneği ile ilerlemeye çalışırken Karan ona yardım etti. “Umarım dediğin gibidir.”

Her şeyin bu şekilde sonlanmasına inanamadı insanlar. Karanlık lider ve fedaileri yoktu artık, savaş bitmişti. Savaşçıların bir kısmı olduğu yere çöktü, kurtlar ulumaya başladı. Karanlık çekilip, güneş tekrar yüzünü gösterince çoğu kişi mutluluk gözyaşlarına boğuldu.

Alaz hayret içindeydi. Yorgunluktan ayakta duracak hali yoktu. Yine de güneşin ısısını teninde hissedince enerjisi biraz arttı. Yeniden doğmuş gibiydi, kendine itiraf edemese de hiç umudu kalmamıştı. Yardımcılarını yanına topladı, dönüşe geçeceklerdi.

Ceddil gözlerini açtığında hekimi karşısında gördü. “Çok dayanıklıymışsınız. Bu yaralara rağmen çabuk toparlandınız. Herkes sizi bekliyor,” diye gülümsedi kadın. “Ne oldu bana?”

“Önce sizi dışarı çıkarayım. Kendiniz öğrenin.”

Ceddil kafası karışmış halde kadının yardımı ile ayağa kalktı. Hastanenin dışına çıktıkları anda kalabalık onu alkışlamaya, tezahürat etmeye başladı. En önde duran Yenira, Boratak, Azaka yüzlerinde buruk bir gülümseme ile yanına geldiler.

“Seni tehlikeye attığım için affet beni. İyi olmana sevindim,” dedi Boratak.

“Sen Harula' yı yendin, gururumuzsun,” dedi Azaka sırtına vurarak.

Yenira sessizliğini koruyordu. Ceddil şaşkın olmasına rağmen dostlarının tavırlarından olumsuz bir şey seziyordu. “Sizde bir hal var. Berzab görünmüyor, nerede o?” Herkes bakışlarını kaçırınca ne olduğunu anlamıştı. Elini başına götürüp, iç geçirdi. “Çok iyi biriydi be. Off,” diyebildi sadece.

Savaş Çığırtkanı 2-18. Bölüm (Roman)

BÖLÜM 18

 

Düşüş - Butah

 

Canas’ ın sözleri üzerine Harula hiddetlendi. “Sen beni tehdit edebilecek konumda değilsin! Küçük bir çabam yeter seni ölüler alemine yollamaya.” Canas’ a doğru ilerleyen Harula attığı her adımda yeri sarsmak ister gibiydi. Kinin vücut bulmuş haliydi kendisi. İlk hamlesini yapmak üzere harekete geçtiği anda Canas görünmez oldu. Harula burnundan soluyordu. “Benden kaçamayacaksın küçük sıçan, daima ensende olacağım.”

Canas koşmaya başladı. Kılıcını tam indireceği sırada Harula bu hamleyi durdurdu. “O kadar gürültücüsün ki seni fark etmemek imkansız,” dedi ve kılıcını sertçe indirdi. Iskalayınca sabırsızlandı, Canas çoktan uzaklaşmıştı.

İkisi arasında seri bir mücadele başladı. Canas görünmezliğin verdiği üstünlüğü yeterince kullanamıyor, Harula’ nın etrafını saran fedailerle de mücadele ediyordu. O kadar öfke doluydu ki karanlık lideri indirmeden pes etmeye niyeti yoktu. Ancak günlerdir savaştığı için gücünün etki süresi kısalmıştı.

Krazu ilaçların etkisiyle birkaç saattir uyuyordu. Gerekli müdahaleler yapıldıktan sonra bacağı iyileşmeye başlamıştı. Yine de henüz kendisini zorlamasına izin verilmiyordu. Gördüğü rüyanın etkisi ile alnında terler birikmişti. Sık sık savaşa dair rüyalar görüyor, kaosun ortasında oradan oraya koşuyordu. Herkes bir bir ölürken izlemekle yetiniyordu. Bir gürültü kopunca ve haykırışlar yükselince sıçrayıp uyandı. “Düşman saldırıyor!” diye bağırdığını işitti birinin. Hemen örtüyü üstünden atıp doğruldu. Yatağın kenarındaki koltuk değneğini kolunun altına sıkıştırıp dışarı çıktı.

İnsanlar telaş içinde dev çadırlardan dışarı fırladı. Olan bitenden habersiz ağır yaralılar ise derin bir uykudaydı. Etrafı saran fedailerden bazıları çadırları yıkmaya çalışıyordu. Sağlık görevlileri insanları bir an önce çıkarmak için etrafta dört dönüyordu. Kısa süre sonra çadırlardan biri yakıldı.

Siluetleri ilk kez görenler şaşkındı. Onlar yaralı halde yatarken dışarıdakilerin nelerle mücadele ettiğinin yeni farkına varıyorlardı. Bir kısmının içini ürperti sardı. Bir kabusu yaşamaya başlamış gibiydiler.

Elbruz ve Tiran ilk şaşkınlığı atınca insanlara yardım etmeye başladı. Bacağının üzerine bastıkça canı yanıyordu Elbruz’ un. Tökezleyerek de olsa koşuyor, yıkılan demirlerin altında kalanları çıkarmaya çalışıyordu. Diğer herkesin ne durumda olduğunu, savaşın seyrini çok merak ediyordu. Sağlam bacağından güç alıp, dişini sıkarak demiri birkaç cm yukarı kaldırdı. Sıkışıp kalan genç yavaşça aradan çıktı.

Mir her ne kadar iyi nişan alsa da fedaileri oklarla etkisiz hale getiremiyordu. Uzaktan atışlar yetersiz kaldığı için yakından nişan almaya başladı. Markos, arbaletle birkaç fedaiyi yaralayabilmişti. Belinde takılı kından hançer çıkarıp yakalayabildiği siluetleri yaralamaya başladı. Duman tabakası ve görünmeyen suratlar karşısında içi ürperiyordu. Yine de saldırmakta hiç tereddüt etmiyordu. Galibiyet için cesaret ve azim şarttı.

Krazu fedailere saldırabileceği bir şeyler arıyordu. Elinde herhangi bir silah yoktu. En son hatırladığı Canas ile dövüşünün ardından Serenay’ ın kendisini buraya kadar getirdiğiydi. Şu an onun ne durumda olduğunu merak ediyordu. Yerde bulduğu iki demir parçasını aldı. Fedaileri olabildiğince çadırlardan uzak tutmaya çalışırken aklına gelen fikirle uzun demir parçalarını birbirine vurmaya başladı. Oluşan ses titremişlerini kuvvetlendirip yaklaşan siluetlere yönlendirdi. Sesten çok rahatsız olan fedailer mesafelerini korumaya başladılar. Ardından hepsi bir anda uzaktan saldırıya geçti. Krazu kendisine doğrultudan silahlardan bir anda kaçamayacağının farkındaydı. Beş tane ateş topu helezon şeklinde dönerek üstüne geliyordu. O anda birisi önüne atladı. Büyük bir kalkan ile saldırıları savuşturan kişi Karan idi. Adam kalkanın yandığını görünce onu siluetlerin üstüne fırlattı. Kaçacak fırsatı bulamayan siluetler alevlere teslim olup debelenmeye başladı. Bakışlarını onlardan çekip Krazu’ ya çevirdi Karan. “Sen Serenay’ ın arkadaşısın sanırım. Savaş alanında karşılaşmıştık.”

Krazu biraz şaşkın halde yanıtladı. “Öyle de diyebiliriz, yardımınız için teşekkür ederim.”

“Buradan ayrıldıktan sonra Serenayları bulamadım. Belki birilerinden bilgi alırım diye tekrar geldim.”

“Üzgünüm, ben de onu bir süredir görmedim. Umarım iyidir.” Krazu’ nun endişeli hali Karan’ ın dikkatinden kaçmadı. “Siz nereden tanışıyorsunuz?” Gözlerini kısmış Krazu' yu dikkatle süzüyordu. Gri, parlak saçlarına takılıp kaldı gözleri.

Sıcaklamaya başlayan Krazu sorguya çekiliyor gibi hissediyordu. Kız babaları hakkında söylenenleri hep abartılı bulurdu ama şimdi insanların ne kadar haklı olduğunu anlıyordu. “Libmons’ ta karşılaştık efendim.”

Karan karşısındaki gence daha fazla soru yöneltmek istiyordu ki siluetler tekrar saldırmaya başlayınca devam edemedi. Krazu ise bu durumdan kurtulduğu için  rahatlamıştı. Sırt sırta vererek siluetlerle mücadeleyi sürdürdüler.

Henüz yarası tam iyileşmemiş olan Tiran kendini fazla zorlayamıyordu. Yaptığı ani ve sert hareketler karnındaki sancıyı artırıyor, dikişleri patlayacak gibi hissediyordu. Bir süredir hiçbir arkadaşını göremediği için onlar hakkında endişeliydi. Kötü düşünceleri aklından uzak tutmaya çalışıyordu. Sağlık görevlileri yangını söndürüp, diğerlerinin yardımı ile yaralıları tahliye etti. Dumandan etkilenen  birkaç kişi bayılmıştı. Dövüşebilecek durumda olan herkes mücadele ediyordu.

Boratak ne yapacağını bilemez halde liderlerin dövüşünü izliyordu. Hızlı dövüşen Canas birkaç saniyede bir görünür olup sonra tekrar ortadan kayboluyordu. Harula da oldukça dikkatli olduğu için Canas' ın saldırılarını savuşturup daha sert yanıt veriyordu. Canas bir ateş topundan sıçrayarak ve görünmezliğin ardına sığınarak son anda kurtulmuştu.

Kendisine yaklaşan bir fedaiyi kılıcıyla yaraladı Canas. Bedene tekme atarak onu Harula' nın üstüne itti. Karanlık Liderin bir hareketi ile fedai uzaklara fırladı. Harula bir kez daha kılıcını savurduğunda keskin bir hava akımı Canas’ ın koluna denk geldi. Omzundan dirseğine kadar uzanan bir kesik açıldı. “Ah!” Kesiğin ağrısından çok Canas ateşte kavruluyor gibi yoğun bir acı hissetti. Sanki kolu alevler içinde kalmıştı. Gözlerinden yaş boşalırken dişlerini sıkıp bir hamle yaptı. Harula' yı sadece bacağından yaralayabildi.

Boratak dayanamayıp araya girdi. Harula saldırdığı sırada fedailer etten duvar ördü önünde. Canas, Harula' yı uzağa çekmenin daha mantıklı olacağını düşünüp görünmez olduğu anda ata doğru gitti. Harula’ nın kin dolu bakışları Canas' tan bir iz arıyordu. Sonunda onun ata binmiş uzaklaştığını gördü. “Durdurun şunu!” diye emir verdi. Harula o kadar hırs yapmıştı ki kendisi de Canas’ ın peşine takıldı. At üstünde giden Canas kolunu zorlukla sarıp, kanamayı yavaşlattı. Tozu dumana katarak ilerlediği için takip edilmemesi imkansızdı. Harula arkasından saldırılar yollamaya devam ediyordu. Bir şekilde bunlardan kurtulan Canas tepeyi aştığı sırada ata isabet eden bir yıldırım sonucu kendini yerde buldu. Tepeyi hemen geçip nehrin olduğu yola saptı. Sızlayan kolunu tutuyor, kılıcını da elinden düşürmüyordu. Azgın nehre ulaşabilirse bir şekilde Harula’ yı aşağı atma fırsatı yakalayabilirdi.

Boratak ile birlikte birkaç kişi daha karanlık liderin ardına düştü. Onu gözden kaybedemezlerdi. Harula sadece avına odaklanmış, onu ele geçirmekten başka şey düşünmüyordu. Kendisine kafa tutan kimseye tahammülü yoktu. Uzun, sert adımlarla ilerlerken Canas’ ı nasıl öldüreceğini hayal ediyor, sabırsızlanıyordu.

Liroz şehrindeki karmaşa biraz olsun kontrol altına alınmıştı. Şehirdeki insanların çoğu tahliye edilmişti. Berzab yorgun düşmüş bir duvarın kenarında oturuyordu. Ceddil gözleriyle etrafı taradı, fedailer geri çekiliyor gibiydi. “Bunlar ya savaş meydanına geri dönecekler ya da başka yere saldıracaklar. Takip etmeliyiz,” dedi. Yenira, Ceddil' e hak verdi. “Burada daha fazla kalamayız. Gidelim.”

“Hızınıza ayak uydurmak zor,” dedi Berzab. İyice çökmüş gibi bir hali vardı, durgunlaşmıştı. Bir süre önce genç bir kızın ölümüne şahit olmuştu. Mecburen yerinden kalkıp dostlarına katıldı.

Şehrin sağlık merkezi zarar görmemişti. Janefler Verda' yı fazla kımıldatmadan, dikkatle oraya taşımayı başardı. Serenay Verda’ nın elini tutmuş, iyi olacağını söylüyordu. Genç kadın yorgunluğun verdiği ağırlıkla da kendini salmıştı. Sadece uyumak istiyordu. Gözlerini açık tutabilmek çok zordu. Serenay' ın son sözlerini işitmedi.

Fedailerin gidişi ile savaşçılar büyük ölçüde şehri terk etti. Şehirden sanki kasırga geçmiş gibiydi. İnsanların günlük yaşamına dönmesi uzun sürecekti. Kayıplar insanları yıkmış, kimilerini yaşayan ölülere çevirmişti.

Canas nefes nefese ilerlerken olanlar aklından çıkmıyordu. Ülkeleri savaşa sürüklemiş, pek çok kişinin ölümüne sebep olmuştu. Babasının suçlu olduğuna inanıp onu katletmişti. Böyle bir oyunun parçası olduğu için kendinden nefret ediyordu. İçindeki yangın giderek büyüyordu. Ne kadar da gözü dönmüş, bir şeyleri değiştirebileceğine inanmıştı. Zamanı geri alamazdı, yaptıklarının altında eziliyordu. Şimdi en azından karanlık lideri ortadan kaldırmalıydı.

Nehre vardığında durup soluklandı. Karanlık lider mesafeyi giderek kapatmıştı. Canas göz ucuyla aşağıya baktı. Şimşek çakınca suyun eskisine nazaran yükseldiğini fark etti. Son yağmurlar yüzünden nehrin debisi artmıştı. Şiddetle akan suyun uğultusu kulaklarını dolduruyordu.

Karanlık lider yeterince yaklaştığında durdu. Canas ilk onun saldırmasına izin vermeden kılıcını ona doğrultarak koştu. Aynı anda etrafı sis tabakasıyla sardı. Dalgalar çizerek koşuyor, yerinin saptanmasını önlemeye çalışıyordu. O henüz Harula' ya ulaşamadan karanlık liderin etrafı siluetlerle çevrelenmişti bile. Canas iki tanesini kılıçtan geçirip yere serdi. Sonra saat yönünde koşup arkadan saldırdı bir de. Harula, adamlarının kesildiğini fark edip arkasına döndü. Kılıcıyla defalarca ateş topu fırlattı. Canas koşma yönünü sürekli değiştirip saldırılardan kıl payı kurtulmayı başardı. Ateş toplarından biri uzaklara fırladı gitti. Geriden gelen Boratak kafasını eğmese darbeyi yiyecekti. Yanında koşan kız da bir başkasından kıl payı kurtulmuştu.

Öfkelenen Harula, daha şiddetli saldırdı. Sis yüzünden yön duygusunu kaybediyordu. Fedaileri de saldırıdan nasibini aldı. Canas kendisine isabet eden bir saldırı sonucu geriye uçtu ve sırt üstü yere düştü. Sis tabakası da yavaşça dağıldı. Canas ağrıyan kolunu tutarak yavaşça doğruldu. Yüzü acıdan kasılıyordu. İyice yorulmuştu ve güçlükle nefes alıyordu. Bakışlarından kibir akan Harula iyice yaklaştı ona. “Buraya kadarmış. İki taraf için de bir hain olarak öleceksin.”

Harula’ nın Canas' a çevirdiği kılıcının ucunda parıltılı bir ışık hüzmesi belirdi. Işık gittikçe büyürken fedailer de Canas' ın etrafını sardı. Karanlık lider ve yandaşları kılıcını aynı anda sertçe yere sapladı. Biriken enerji, patlama etkisi yaptı. Toprakta oluşan devasa yarıklar Canas' a kadar ulaştı. Ardından on metre çapındaki tüm alan havaya uçtu. Kulakları sağır eden gürültünün ardından parçalanan toprak zemin aşağıya doğru kaydı.

Diğerlerine yetişmiş olan Boratak donup kaldı. Her yer toz duman olmuştu, göz gözü görmüyordu. “Canas!” diye haykırdı. Toz yavaş yavaş çökünce Boratak az önce Canas’ ın durduğu yerde koca bir boşluk olduğunu gördü.

 Harula kıyıya kadar yaklaşıp nehre baktı. Yüzünde bir zafer ifadesi belirdi. Şimdi savaşa kaldığı yerden devam edebilirdi. Kendinden emin şekilde geriye döndüğünde arkalarından çok sayıda savaşçının geldiğini gördü. Bakışlarındaki karanlık ışıltı gittikçe büyüdü. “Kendi ayakları ile ölüme geliyorlar. Ben de sıkılmaya başlamıştım.”

Boratak öylece dikilirken Canas’ ın karanlık lideri yenememiş olmasına ve hazin sonuna üzüldü. Canas’ ın böyle bir oyuna nasıl geldiğini hâlâ aklı almıyordu. Bir yanı çocukluktan beri tanıdığı için ona üzülse de bir yanı yaptıklarını affedemiyordu. Herkes bedel ödemek zorunda kalmıştı.

Az önce bir an için Harula’ dan kurtulacaklarını umut etmişti. Onun heybetli yapısına, tehdi dolu ifadesine bakarken bile içi ürperiyordu. Onu yenmenin bir yolu var mıydı merak ediyordu ki aklına gelen şey onu heyecanlandırdı. “Olabilir mi acaba?” diye geçirdi içinden.

Harula etrafta duran tek tük kişiye dönüp bakmadı bile. Onlar dişinin kovuğuna yetmezdi. Yaklaşan kalabalığı ezip geçme tutkusu onu esir almıştı.

Savaş Çığırtkanı 2- 17.Bölüm (Roman)

 

BÖLÜM 17

 

Alasır’ ın Sırrı - Butah

 

Harula' nın emri ile siluetlerin önemli bir kısmı çevreye dağılmıştı. Savaş alanı genişliyordu. Bu gelişme karşısında Canas' ın bir anlığına yüzü düştü. Bundan sonra neler olabileceğini düşünüyordu. Zehir etkisini yitirip tekrar net görmeye başlayınca yavaşça ayağa kalktı. Ara ara çakarak etrafı aydınlatan şimşekler göz bebeklerinden yansıyordu. Gök gürültüleri bazen inanılmaz boyutlara çıkıyordu. Rüzgar kan kokusunu her yere savuruyordu. Canas güç kaybettiği için daha fazla görünmez halde kalamadı. Harula' nın emri sonrasında yaşanacakları tahmin ederek koşmaya başladı. İlk kez içini bir huzursuzluk kapladı.

Harula, meydanda sinirli halde dolanıyordu. Şu ana kadar çok vakit kaybetmişti. Özel güçlüler  tahmininden fazla burunlarını sokmuştu savaşa. Karanlık Lider, halkı tehlikeye atarak kuvvetleri bölerse onları yenmenin çok daha kolay olacağını düşünmüştü. Gözünün çıkarılması ise canını sıkan bir diğer meseleydi. Şu ana kadar rakiplerini küçümsemişti ama artık gaddarlıkta sınır tanımayacaktı.

Lider Cender meydanda kalıp Harula' yı bir şekilde durdurmayı planlıyordu. Lider Alaz ise savaşçılarına fedailerin bir an önce durdurulmasını emretti. Libmonslu savaşçılardan bir kısmı tereddüt içindeydi. “Şimdi kaçmak için bir fırsat geçti elimize. Neden başka bir ülke için fedakarlık yapmak zorundayız? Tüm bunların suçlusu onların lideri değil mi zaten?”

“Sana katılıyorum. Bu cehennemden bir an önce uzaklaşmalıyız,” dedi bir diğeri.

Kinao, Alaz’ ın yardımcısı, onları işitip önlerine geçti. “Lider Alaz’ ın emrini duydunuz. Kaçanı lidere rapor ederim, bir daha Libmons’ ta barınamazsınız. Aklınızı başınıza alın.” Adamların rengi attı ama yanıt vermemeyi tercih ettiler. Onları izleyen kadının çekik gözleri sinirden iyice kısılmıştı. “İlerleyin hadi.”

Aradan geçen birkaç gün içinde pek çok köy ve şehir yağmalandı. İnsanlar korkudan dışarı adım atamıyor, bir kısmı elindeki silahlarla karşılık vermeye çalışıyordu. İnsanlar gökyüzünün kararmasından beri başlarına büyük bir felaket geleceklerini tahmin etmişti. Civar yerleşim yerlerindeki bazı insanlar sığınaklara yerleşmişti ama beklemeyi tercih edip kalanlar ani baskınlar karşısında kaçacak vakit bulamadı.

Bir köy alevlere teslim olmuştu. Kızıl parıltılar her şeyi yutarak göğe yükseliyordu. Ahşap evin içinde çocuğu ile hapis kalan kadın bağırarak yardım istiyordu. Çocuğunu sıkıca sarmış, yangına en uzak noktaya sığınmıştı. Dumandan zehirlenmek üzereydiler, pencereye ulaşmaları mümkün değildi. Oğlan korkudan ağlıyordu, annesinin eteğine sıkıca yapışmıştı. Kadın çaresizdi, korkulu gözlerle etrafa bakınıyordu. O sırada tavanın bir kısmı göçünce çığlık attı. Neyse ki ikisi de yaralanmamıştı. Camın kırıldığını işiten kadın hemen pencereye baktı. Kara dumanlardan bir şey seçemese de alevlerin dışarı doğru çekilişini hayret içinde izledi. Kısa süre sonra yangın tamamen sönmüş, geriye harabe bir ev kalmıştı.

“İyi misiniz? Buraya gelin,” dedi bir ses. Kadın çocuğunu kucağına alıp güçlükle cama doğru yürüdü. Elini onlara doğru uzatan adamı görünce önce irkilse de o eli tuttu. Camdan dışarı çıkıp rahatça nefes almaya başlayan kadın dizlerinin üstüne çöktü. Ağlayarak çocuğuna sıkıca sarıldı. “Teşekkür ederim, hayatımızı kurtardın.”

“Burada kalmanız tehlikeli. Sizi sığınağa götüreyim,” dedi Alev Soluyan.

Kadın oğluyla birlikte adamı izledi. Her yerin yanıp küle döndüğüne inanamıyordu. Şu an savaşta olan eşinin yaşayıp yaşamadığından bile habersizdi. Titreyen bacakları yürümesini zorlaştırıyordu.  Pek çok Alev Soluyanın yangınları söndürüşünü, her yere koşusunu endişeli gözlerle izliyordu.

Savaş alanına en yakın şehir Liroz’ da büyük bir karmaşa hakimdi. Savaşçılar burada fedailerle çarpışırken insanları korumak için de uğraşıyordu. Alaz ordusu ile burada yer almıştı. Fedailerin birkaçını indiren Alaz sürekli emirler veriyor, düzeni sağlamaya çalışıyordu. Libmons' tan gelen Alev Soluyanları da başarılı şekilde yönlendirmeye başladı. Mantığıyla hareket eden Barsuk sayesinde onları idare edebiliyordu. “Lider, sadece savaşın bir an önce bitmesi için sana yardım ediyoruz,” demişti Barsuk.

Serenay karşısındaki fedaiye birkaç kez kılıcını savursa da artık yorulduğu için derin yara açamıyordu. Fedai saldırılarını artırınca gerilemeye başladı. Ayağı bir şeye takılınca düştü. O anda fırlayan koca kiremit fedainin kafasına çarptığı gibi onu yere yıktı. Serenay hayret içinde bunu kimin yaptığına baktı. Bir evin çatısına çıkmış olan Kazzam eline geçirdiği kiremitleri aşağıya fırlatıyordu. Gücü ve nişancılığı sayesinde pek çok fedaiyi devirdi. Serenay hızla ayağa kalkıp kılıcını fedainin boynuna sapladı. Fedainin kara kanı ayakkabılarına sıçrayınca birkaç adım geriye gitti.

Kaçmaya çalışırken düşen yaşlı bir adamı gören Verda yardım etmek için etrafı kollayarak yanına koştu. Bir fedai neredeyse ihtiyarı öldürmek üzereydi. Fedainin kuvvetli saldırısı ile bomba patlamış gibi ikisi de geriye savruldu. Verda sırt üstü yere düşünce nefesi kesildi. Zorlukla başını yana çevirdiğinde yaşlı adamın ölmüş olduğunu gördü. Doğrulmaya çalıştı ama kaburgasında keskin bir ağrı hissetti. Başını çarptığı için odaklanmakta da zorlanıyordu. Fedai bu kez ateş topu göndermek üzere hamle yapmıştı ki iki kişi araya girdi. Yenira sağdan, Azaka soldan saldırıp aynı anda fedainin boğazını kestiler. Daha gerideki Ceddil bir kedi çevikliğiyle sıçrayıp topuzlu kamçısını başka bir fedainin başına geçirdi. O anda aralarından geçen bir yıldırım hepsini teğet geçip arkadaki evi küle çevirdi. Hepsi donup kalmıştı, fedailerden bir kısmı daha güçlüydü. Diğerlerine nazaran daha iri olan siluet onlara doğru yaklaştı, yeni bir saldırı yapma niyetindeydi.

“Tuttum onu, saldırın!” diye bağırdı Roliba. Siluetin hareketsiz halde beklediğini görenler şaşırkındı ama Yenira anında saldırıya geçti. Ruh Bağlayıcı onu tutabilmek için kendini oldukça zorlamıştı, ellerini bıraktığında şakaklarından ter süzülüyordu. Bu sırada on kişilik bir fedai ordusu onlara yöneldi. İçlerinden bazıları kadının gücünü fark etmişti. “Onu öldürmelerine izin veremeyiz, saldırın,” dedi Yenira.

Serenay Verda' nın yanına koştu. Onun kımıldamakta zorlandığını görünce dayanmasını söyleyip Yeniralara katıldı. Önce bu siluetlerden kurtulmalıydılar. İki taraf karşı karşıya gelmişken gerilim iyice yükseldi. Durumu fark eden çatıdaki Kazzam yerden çok da yüksekte olmadığını düşünüp koştu ve fedailerin üstüne atladı. Serenay ağzı açık halde Kazzam' ı izlemişti. “Şimdi!” diye bağırdı Yenira. Üç fedai Kazzam' ın iri cüssesi altında kalmış, ikisi de savrulmuştu. Düzgün bir atlayış yapan Kazzam doğrulup dövüşe geçti. Serenay kılıcını yerdeki siluetlerden birinin göğsüne sapladı. Yerden aldığı bir taşla da kılıca vurup açtığı yarayı derinleştirdi.

Markos, Holant’ ın kaybından sonra zor toparlandı. Gruplarındaki üçüncü kişiyi kaybetmişlerdi. Mir için de durum dayanılmazdı. Ne yapıp edip Holant’ ı ailesine teslim edilmek üzere sağlık ekiplerinin oraya taşıdılar. İkisi sonra da oradan ayrılmayıp fedailerden gelen saldırıları önlemeye çalıştı.

Sırat savaşa yeni yeni ısınıyordu. Uzun süredir yollarda olmak onu dövüşten uzak tutmuş olsa da kısa sürede uyum sağladı. Kılıcıyla yaptığı hamleler sanki bulutların üstünde oradan oraya sıçrıyormuşçasına hızlı ve ritim yüklüydü. Akrobat gibi geriye doğru belini büküp arkasındaki siluetin karnına silahını sapladı ve dönmesiyle birlikte kılıcın açtığı kesikten kan fışkırmaya başladı. Yüzüne bulaşan siyah kanı silen Sırat sonraki rakibine saldırdı. Zebbar baltasıyla düşmana verebildiği kadar zarar veriyordu. Birkaçının kafasını uçurdu. Colevis, Sisle Yıkananlarla birlikte hareket ediyordu. Sislerin içinde gizlice ilerleyip başkalarına saldıran fedaileri yaraladı.

Ansızın fırlayan bir yıldırım Zebbar' a isabet edip onu parçalanan zemine gömdü. Sırat şok olmuş halde ilerideki yıkıntıya baktı. Arkadaşının böyle bir saldırıdan sağ çıkamayacağı belliydi. Tüten dumanı donmuş halde izlerken gözleri doldu. Başının dibinden geçen ateş topu olmazsa bir süre kendini toparlayamayacaktı. Hızla yükselen öfkesini Zebbar’ ı vuran siluete yönlendirdi.

Alasır, Harula’ nın yanından ayrılmıyordu. “Efendim, gücünüz muazzam boyutlarda. Herkes önünüzde diz çökecek, yakında Butah düşecektir. Bu, zayıf insanlar daha fazla karşınızda duramayacak.”

Harula elini onun omzuna attı. Sert ifadesi öyle kemikleşmişti ki karanlık liderin yüzü başka hiçbir ifadeye bürünmüyordu.  “Sizin çağınıza gelmek en büyük tutkumdu. Bu dünyayı kökten değiştireceğim. Sen olmazsan bunu başaramazdım. İyi bir konuma yükseleceksin.”

İhtiyarın gözleri ışıldadı. Kendini şimdiden güçle kuşatılmış, ulaşılmaz biri olarak görmeye başlamıştı. “Teşekkürler efendim. Tüm bunlar ömrümü adadığıma değdi.”

“Ama önce şu direnişçilerin kökünü kazımalıyız.” Aniden hiddetlenen Harula etrafa birkaç yıldırım fırlattı.

“Düzeni bozmayın! İşaretimi alır almaz saldırıya geçin!” diye bağırdı Cender. Savaşçıların çoğu meydandan gitmişti, kalanları Lider Cender yönetiyordu. Mara endişeli gözlerle Garnap' a bakıyordu. “Korkma, bunu atlatacağız,” dedi Garnap. Sesi o kadar güven vericiydi ki Mara içinin rahatladığını hissetti. Garnap birkaç saniye onun gözlerine baktıktan sonra bakışlarını çekti. Şimdi sadece savaşa odaklanmalıydı, sorumluluğu büyüktü.

Lider Cender, zaman zaman karamsarlığa kapılıyor ama hemen toparlanıyordu. İnsanlara güveniyor, beklediği yardımların geleceğini umuyordu. Bir süre savaşçılar dinlenme imkanı bulmuştu. Harula' nın ne zaman harekete geçeceği belli olmazdı. Dünya bu felaketi atlatabilecek miydi bilmiyordu ama elinden geleni yapmaya hazırdı. Sanki gökyüzü bir daha hiç aydınlanmayacak gibiydi. Yine de güneşi hayal etti Cender.

Bir ata atlayıp yolları hızla kat eden Canas durumun vahim olduğunu gördü. Geçtiği kasabada her yerin yandığını, yıkıldığını gördü. Alevler ona geçmişini hatırlattı, gerildi. Herkes kaçışıyor, yardım çığlıkları bir an için susmuyordu. Yangına müdahale edenler ise herkese yetişemiyordu. Fedailerden birkaçı hâlâ saldırılarını sürdürüyordu. Canas bir çocuğun bağırarak, korku içinde bir siluetten kaçtığını gördü. Atını hızla sürüp, son anda çocuğu kolundan kapıp yanına çekti. Siluet anlamsız şekilde Canas’ a baktı, ona zarar vermemesi gerektiğini biliyordu. O, öylece dikilirken Canas aniden saldırdı. Kılıç darbesi sonucu yere yığıldı fedai.

“İyi misin?” dedi Canas. Küçük çocuğun burnu ve gözleri ağlamaktan kızarmıştı.  Gözlerinde hâlâ korku vardı. “Ailen nerede?”

“Ev üstlerine yıkıldı.”

Bir süre sessiz kaldı Canas, bakışları gölgelendi. “Anlıyorum. Seni güvenli bir yere bırakayım.” Arkasındaki manzaraya bir kez daha baktığında içindeki huzursuzluk giderek arttı. Halkın savaştan bu şekilde zarar görmesi onu tahmininden de fazla etkiledi. Savaş meydanına dönmeye karar verdi.

Harula' nın harekete geçmesi üzerine Cender işaretini verdi. Özel güçlüler aynı anda saldırılarını gerçekleştirdi. Etrafı dağılan Sisle Yıkananlar her tarafı sisle kapladı. “Bu tür oyunlarla beni alt edeceğinizi mi sanıyorsunuz? Saldırın!” diye haykırdı Harula. Fedailer sislerin arasında ilerlerken Algı Bozucular hepsinin zihniyle oynayıp onları birbirlerine saldırttı. Fedailer birbirine girmişken onları çember içine alan Sesin Muhafızları saldırıya geçti. Garnap ve Mara gibi fiziksel saldırılar açısından güçlü olanlar ellerini yere çarpıp ya da birbirine vurup şok dalgaları yolladılar. Bir kısmı da siluetlerin kulaklarını uğultu ile doldurup sersemlemelerine sebep oldu. Garnap’ ın hareketi sonucunda bir fedai metrelerce geriye uçtu. Yıkılan, yaralanan siluetlere de Cender’ in sıradan savaşçıları son darbeyi indiriyordu. Elleri artık mosmor olan Garnap kılıcıyla dövüşe geçti. Kendi etrafında dönerek içlerine atladığı siluetleri kılıçtan geçiriyordu.

Mara da hemen ardında kılıcını savurmaya başlamıştı. Kendini harap eden Mara' nın saçı başı birbirine girmiş, nefes nefese kalmıştı. Garnap' a saldırmak üzere olan fedaiyi fark edip onu sırtından yaraladı. Kılıcı sertçe çekip siluetin yere düşmesini izledi. Öldüğünden emin olmak için birkaç darbe daha indirdi. O sırada bir şey kolunu sıyırıp geçince canı yandı. Güçlü fedainin hava akımı saldırısı tam isabet etse ölümcül bir yara alabilirdi. Küçük bir kesiğe rağmen teni yanıyor gibi hissediyordu. Garnap o fedaiyi püsküttü. “İyi misin Mara?” dedi, kızın acı içindeki yüz ifadesini görünce. “İyiyim, küçük bir sıyrık sadece.” Bunun üzerine Garnap dövüşe devam etti.

Lider Cender iyi iş çıkardıklarını düşünürken Harula beklemekten sıkıldı. Gür sesi her dalga dalga yayıldı. “Tüm gücünüzle saldırın. Şu aciz insanları yenemiyor musunuz?” Öne çıkarak art arda yaptığı saldırılar sonucu Cender' in kuvvetlerini dağıttı. Pek çok kişi öldü ya da yaralandı. Özel güçlülerin sayısı yeterli değildi. Ellerinden geldiğince saldırıları önlemeye çalıştılar ama böyle bir anda konsantre olmaları zordu. Her yerde kan revan içindeki insanları görmek ruhen onları yıpratmıştı. Cender dehşetli bakışlarla olanları izliyordu. İnsanların pes etmesine izin veremezdi. Garnap’ ın yanına gidip söyleyeceklerini aynen herkese  iletmesini istedi.

Tüm alanı saran yüksek ses işitildi. Garnap bir bir liderin sözlerini aktarıyordu. “Kendinize inanın, son ana kadar mücadele edeceğiz. Dünyayı bunlara bırakamayız. Yakında beklediğimiz yardım gelecek. Herkes elinden geleni yapsın, başka şansımız yok.”

Savaşçılardan bir kısmı kimlerin yardıma geleceğini merak ediyordu. Motivasyonlarını yükseltmek için liderin yalan söylediğini düşünenler de vardı. Çaresizlik bulaşıcıydı ve hızla yayılıyordu. Özel güçlüler toparlanıp yeniden ortak bir saldırıya geçti. Bu kez Harula doğrudan onlara saldırdı. Algı Bozucuların oyunları da etki etmiyordu artık. Kendini farklı mekanlarda görse de saldırması gerektiği yönü bildiğinden kısa sürede onların gücünü bertaraf edebiliyordu. Yer çatlayıp içinden dev, dikenli sarmaşıklar fırladığında Harula tepki bile vermedi. Ancak koluna, bacağına çarpan sarmaşıklar pek çok yerini kesti. Kesikler yanılsama olsa da acıyı hissediyordu. “İlginç, sahte olmasına rağmen beyin bunu gerçek olarak algılayıp tepki gösteriyor,” diye düşündü Harula. Bir kez daha saldırdığında birkaç Algı Bozucuyu öldürdü ve yanılsama da son buldu.

O sırada savaş alanını ellerinde meşaleler ile atlı birlikler sarmaya başladı. Cender, onları görünce rahat bir nefes aldı.

Tora, Teulon, Kanyul, Chernac gibi ülkelerin savaşçıları, aynı zamanda yeni liderler Mazal ve Duve' nin gönderdiği birlikler toplanmıştı. Hızlı atların üstünde, dayanıklı zırhlar içinde dövüşe başladılar. Harula bu kadar kısa sürede bu insanların nasıl toplandığını merak ediyordu. Yine de meydan okumaya sert karşılık verecekti. Kimsenin kendisini durduramayacağına emindi.

Lider Cender ülkesinden ayrılmadan önce gerekli herkese mektup yazarak yardım istemişti. Dünya barışı için herkesin birlik olması gerektiğinden, tüm ülkelerin artık liderler toplantısına katılabilmesi için diğerlerini ikna edebileceğinden söz etmişti. Tüm ülkeleri eşit görmesi ve içten yaklaşımı sonucu pek çok savaşçı ülkelerinden yola çıkmış, yardıma gelmişti.

Kısa sürede bir düzen içinde saldırılarına başladılar. Yeni gelen savaşçılar naralar atarak ilerliyordu.  Harula rastgele etrafa saldırıyordu. Deprem olmuşçasına toprakta derin çatlaklar oluşmuş, kayalar parçalanmıştı. Savaşçılar pek çok kayıp verdi. Yine de sağlam direniş gösterdiler. Güçlü ve geniş kalanlarla ön safları tutanlar daha büyük kayıpları önlüyordu.

Atını dörtnala süren Canas meydana vardı. Gördüğü kalabalık manzara onu da şaşırtmıştı. Endişeli görünen Alasır’ ın yanında yerini aldı. “Gelmişsin. Nerede olduğunu merak etmeye başlamıştım.”

“Bu çok fazla değil mi? Lider Harula' nın amacı sadece başa geçmekken savaşla ilgisi olmayan bölgelere neden saldırıyor?”

“Savaş bir kez başladı mı ne zaman, nereye sıçrayacağı belli olmaz. Ne o, yoksa şimdiden suçluluk mu hissetmeye başladın?” dedi Alasır.

Canas' ın kaşları çatıldı. Elbette bir şeylerin kötüye gidebileceğini biliyordu ama bu, olanlardan rahatsızlık duymayacağı anlamına gelmezdi. “Onlar, bizim insanlarımız.”

“Diğerleri ne peki? Aklını boş şeylerle doldurma. Yakında her şey hakimiyetimiz altına girecek, zayiatlar illaki olacak.”

Savaş bu denli büyümüşken Canas, Harula' nın sınırlarını daha da aşmamasını, bir an önce savaşın sonlanmasını umuyordu. İhtiyara yanıt verecekken görüş açısına birden Boratak girince şaşkınlıkla ona döndü. Kuzeni kılıcını savurarak üstünlerine doğru koşuyordu. Canas harekete geçmeden Alasır öne çıktı. Lider Canas şaşkınlıkla ihtiyarın ne yaptığını izliyordu. Onun yaşında birinin kendini savunamayacağını besbelliydi. Her ne olduysa Boratak olduğu yere saplanıp kaldı.

Yerden çıkıp ayaklarını saran dikenli teller gittikçe yükseliyordu. Boratak ne olduğunu anlayamıyor, Canas’ a saldıramadığı için iyice hırslanıyordu. Canının yanmasını umursamayıp haykırdı. “Bu da senin işin mi Canas? Çek şu şunları üzerimden de karşıma çık!”

“Bunu sen mi yapıyorsun Alasır?”

Canas' ın soğuk sesi ile irkildi Alasır. Gözü dönmüş haldeki Boratak' ın kendisine de saldıracağını sanıp düşünmeden hareket etmişti. İhtiyarın yüz ifadesinden anlayacağını anlamıştı Canas. “Bu, ne demek oluyor Kara Elçi? Neden Algı Bozucu olduğunu benden sakladın?”

Alasır ne yanıt verse de Canas' ı tatmin edemeyeceğinin farkındaydı. O bir kez şüpheye düştü mü kimseye güvenmezdi. “Öyle olması gerekiyordu,” diye kestirip attı. Uzun süredir ihtiyarı tanıyan Canas onun çok önemli bir şeyi gizlediğini anladı. Öfkeyle yakasına yapıştı. “Sakladığın ne varsa açıkça söyle bana. Bunca yıl birlikte çalışıyoruz ve sen benden bir şeyler gizledin.” Boratak dizlerine kadar çıkan tellerden kurtulmaya çalışırken ikisinin konuşmasını şaşkınlıkla dinliyordu.

“Bırak beni!” Alasır da öfkelenmişti. “Gerçeği söylesem bana güvenmezdin,” diye sözlerini sürdürdü. Canas ateş püskürürek ihtiyarın gözlerine baktı. “Yoksa benim üzerimde gücünü mü kullandın?”

İhtiyar çok gerilmişti, Canas' ı itti. “Yeter be! Kendini ne sanıyorsun? Daha dünkü çocuk gelmiş bana kafa tutuyor. Ben yanında olmasam ezik biri olarak hayatına devam edecektin. Seni dik tutan, sana destek olan bendim. Eğer müdahale etmesem lider bile olamazdın.”

“Müdahale demekle neyi kastediyorsun?”

“Artık sana ihtiyacım kalmadı. Gerçekleri gör o zaman!”

Alasır, bir gün bu anın geleceğinden korkuyordu. Bir dikkatsizlik sonucu kendini açık etmişti. Canas’ ın sorgulamaları kesilmeyeceği için ondan kurtulmaya karar verdi. Hemen Canas’ ın zihnine kendi geçmişine ait görüntüleri düşürdü. Böylece o duygusal olarak çökerken ani saldırıyla işini bitirebilecekti.

Şok içinde görüntüleri izleyen Canas sinirden titremeye başladı, gözleri dehşetle açılmıştı. Bu anı fırsat bilen Alasır hemen hançerini çıkarıp Canas' a savurdu. Durumu fark eden Boratak elindeki kılıcı ihtiyara fırlattı. Bacağından yaralanan Alasır yalpalayıp hançeri yere düşürdü. Durumu fark eden Canas hızlı davrandı. Kaşla göz arasında kılıcını Alasır' ın kalbine sapladı. Gözü o kadar dönmüştü ki haykırarak silahını defalarca sapladı. Elleri ihtiyarın kanıyla yıkanmıştı. Kendini tamamen kaybetmiş gibiydi Canas, dehşet içinde aynı sözleri yineliyordu. “Ne yaptım ben? Ne yaptım ben?”

 Yanılsamadan kurtulan Boratak artık hareket edebiliyordu ama şaşkınlıktan öylece kalakalmıştı. Canas’ ı hiç bu halde görmemişti. Onun bir şekilde Alasır’ ın oyununa geldiğini anlamıştı.

Canas gerçekleri çok geç görebildiği için kendine lanet ediyordu. Alasır ilk olarak gücü sayesinde Canas' ın zihniyle oynamış ve onu Lider Canova' nın suçlu olduğuna inandırmıştı. Ardından sarayın savaşçılarının algılarıyla oynayıp yangın çıkarmak suretiyle annesini onlara öldürtmüştü ve delil bırakmamak için savaşçıları öldürmüştü. Sonrasında gerçeğin açığa çıkmaması için yaptığı telkinlerle Canas’ ın babası ile yüzleşmesini hep önlemişti. Kara Elçi’ nin gösterdiği görüntüler Canas’ ı allak bullak etmişti. Şu an sadece sebep olduğu şeyleri düşünüyordu.

Sonunda olanları fark eden Harula hiddetle Canas’ a doğru ilerledi. Öfkeyle gürledi adeta. “Ne yaptın sen? İhaneti asla affetmem!” Tehditkar şekilde kılıcını Canas' a doğrulttu. Canas ondan çekinmiyordu, bakışları sertleşti. Kararlılıkla öne çıktı. “Tarihe gömüleceksin tekrar. Seni yok edeceğim!”