Dizi, bir türlü ilk filmini çıkaramayan, arkadaşlarından geride kalan bir yönetmeni anlatıyor. Hwang Dong Man için bu durum zamanla takıntı haline gelir. Herkesi sürekli eleştirmesi, alaycı tavırları, boş sataşmaları yüzünden arkadaş grubunda dışlanır. Sürekli sorun çıkaran biri gibi görünse de kaygı onu tamamen sarmıştır, ancak bu şekilde davranarak iç sesini susturabilmektedir. Bir gün birisi onu fark edip gerçekten dinlemeye ve desteklemeye başladığında kendine olan güveni de yerine gelir. Bu iki karakter birbirini iyileştirir adeta. İkisinin de içsel problemleri vardı ve duygularını ifade eden birer saat taşıyorlardı. İnsanın daha kendini anlayamaması, ne hissettiğini adlandıramaması zor olmalı. Mesela ana karakter kendini mutlu sanarken saat kaygılı olduğunu bildiriyordu. Kadın karakter fazla sessizdi ama o kadar doğal ve gerçekçiydi ki abartılı oyunculuklardan bıkanlara iyi gelecek.
Sıradan gibi görünse de insana dokunan bir yanı var dizinin. Başarısızlık, hayal kırıklığı, beklentilerin boşa çıkması, mücadele gibi konuların ele alındığı hikayeyi sevdim. O kadar hayatın içindeydi ki parlamaya çalışmayan, her şeyi sade, olduğu gibi hatta tüm absürtlüğü ile yansıtan bir diziydi. Heyecanlı veya akıcı diyemem ama ben kendimden bir şeyler bulduğum için etkilendim. Kimse dışarıdan göründüğü gibi değildir, ana karakter bence bunu en iyi yansıtan kişiydi. Söylemek istediği ve yaptıkları arasında o kadar fark var ki ama bir yerde kendisini kabul edebildiğinde huzuru da buldu bence. Finalini sevdim. Yıllar süren bekleyişin aslında olgunlaşma sürecinin bir parçası olduğunu, kayıp olarak görülmemesi gerektiğini anladım. Çabuk elde edilenin kıymeti de olmuyor sanırım. Verilen mesajlar anlamlıydı bence. Dizi bana sonbaharın dökülen yapraklarını ama baharın da geri geleceğini hatırlattı. :)
