Eylül Karmaşası

 

Bir süredir yoktum. İşte bir yılımı geride bıraktım, zaman hızla akmış. Güzel insanlar tanıdım burada, iyi ki gelmişim diyorum. :) Yalnızlığın getirdiği dinginliği sevdim, fark ettim ki ben sessizliği seviyorum. Eskiden ailemden uzak kalmak zor gelirdi artık gelmiyor ama özlüyor da insan. Bir de kimi en son ne zaman göreceğini bilemiyorsun, o yüzden uzak mesafeler zor olabiliyor, kısacası birlikte geçirilen vakitler çok değerli.

Geçenlerde babaannemin durumu nedeniyle memlekete gittim ve onu son kez görebildim. Bu bana en yakınlarınla geçireceğin vakitlerin sayılı olduğunu ve kalp kırmadan yaşayabilmenin gerekliliğini hatırlattı. Huysuzluğuma biraz ara veriyorum yani, yorucu da çünkü. :) Konya'ya giderken yol o kadar uzadı ki fenalık geldi, ben saatlerce sabit durmaya katlanamıyorum. Yolculuğun tek güzel yanı Nevşehir'den tam da balonlar havadayken geçmek oldu. 

 

Memleketteki yoğun, yorucu günlere, yasa rağmen bir saat de olsa Tefrika ile Ecdat Parkı'nda buluşabildik. Onu görmek iyi geldi, bir dahaki sefere güzel planlar yaparız. Ayrıca Limon'u özlemişim. Bayramda gittiğimde hiç bana gelmeyen kuş bu kez tepemden inmedi, bana bir rahat vermedi. Çay içmesine izin vermiyorum diye gelip gelip ısırdı. Bir gün çayı soğutup içirdim ama şekersiz içiyorum diye beğenmedi. 😅

Döndükten hemen sonra direksiyon derslerim başladı ve ben hâlâ dinlenmiş gibi hissedemiyorum. Beklediğim gibi biraz zor ve sıkıcı geçiyor derslerde. Ailemin yıllardır süren ısrarı olmasa pek bulaşmazdım, bir deneyim diye girdim bu yola. Hayırlısı bakalım. Her şey hızlı ve üst üste gelmiş gibi, şimdilik bir an önce şu ehliyet sürecini atlatmak istiyorum. Dualarınızı eksik etmeyin. :)