Sonbahar ve Kitaplar...

 

Sonbaharı çok severim ama bu sonbahar pek bir şey anlamadan geçip gidiyor. Yerimde sayıyor gibi hissediyorum biraz. Dökülmüş yaprakların arasında yürüyüş yapmak huzur veriyor. Kahverengi, turuncu yaprakları ve sonbaharın getirdiği o sükuneti, dinginliği seviyorum.

Bu aralar pek planım yok. Safranbolu'ya gitmek istiyorum, tabii arkadaşların da gönlü olursa. Bu mevsimde oraların çok güzel göründüğüne eminim. Ailem geldi ve evdeki sessizlik de bitti haliyle, bir de muhabbet kuşu aldım. Çok şeker ama yaramaz.

Hayatın içinden tatlı bir Kore dizisi izliyorum şu sıralar. Biterse yazarım bir şeyler. Aslında çok dikkat çekici bir konusu yok ama ana karakterle kendimi biraz özdeşleştirdim gibi. Karakter çok gürültücü ve sorunlu, tamam bu yönden benle alakası yok ama neden böyle davrandığını anlayınca kendime yakın hissettim o karakteri. :) Dizideki duyguları gösteren saat çok hoşuma gitti, kişinin o anki ruh haline göre saat uyarı veriyor ve ne hissettiğini açıklıyor. Karakter genelde hiç ummadığı bildirimlerle karşılaşıyor.

Bunlar da son kitap alışverişimden. John Verdon kitaplarını çok sevdiğim için yazarın yeni kitabını görünce hemen aldım. Filistin'i daha iyi anlayabilmek için Yahya Sinvar'ın kitabı ne zamandır aklımdaydı. Hakan Mengüç'ün insana sakinlik veren kitaplarını da seviyorum. Bir Katilin Güncesi konusunu sevdiğim için okumak istediğim kitaplardandı. 

Yine ne zamandır aklımdaydı. Aile albümü yapmak istiyordum, tabi sadece kendi istediğim fotoğraflar olacak. Eski aile albümleri bir ton gereksiz insanla dolu oluyor, hiç tanımadığım insanları görüp napayım yani. Bir bakıyorum benim neredeyse hiç fotoğrafım yok. Sadece birkaç küçüklük fotoğrafım var, ortaokul, liseye dair bir şey yok. Hiç fotoğraf makinesi almaya tenezzül de etmemişiz tabii o zamanlar. Şimdi telefonlar sayesinde fotoğraflarımız, anılarımız var şükür. Neyse ben de telefondaki güzel fotoğrafları bastırıp yeni aldığım tatlı albümü tamamlamak istiyorum. :)

Pir-i Lezzet (Kitap)

 

Kitap oldukça ilgimi çekti. Hikaye bir beyin konağında verilen ve saraydan önemli isimlerin teşrif ettiği bir ziyafetle başlıyor. Sofrada çıkan bir gerginlik her şeyi kökten değiştiriyor ve konağın aşçısı, Aşçıbaşı olarak saray mutfağına yerleştiriliyor. Pir-i Lezzet olarak anılan Aşçıbaşı yemekler konusunda o kadar maharetli ki herhangi bir insanın ruh halini, sıhhatini bile rahatlıkla etkileyebilecek seviyededir. Saraya tek bir amaçla gelmiştir ve bunun için büyük riskler alarak planını uygulamaya başlar. Zaten ekonomik sorunların baş gösterdiği sarayda onun hamleleri sonucu beklenmedik gelişmeler yaşanır.

Kitabın en sevdiğim yanı elbette yemeklerdi. Yazar o kadar iyi anlatıyor ki hiç bilmediğim yemekleri bile okurken merak edip yemek istedim. :) Yemeklerin saray halkının kaderini bile nasıl etkileyebildiğini görünce hayret ediyor insan. Aşçıbaşı hangi insana hangi lezzeti sunacağını bildiğinden insanları kolayca yönlendirebiliyordu. Kimini öfke konusunda yoldan çıkarıp intikam aldı, kiminin sakinleşmesini sağlayıp istediğini yaptırdı. Ara ara karakterin geçmişini de okuyor ve kimlerden eğitim alıp da bu günlere gelebildiğini okuyoruz. Biraz masalsı geldi aşçının Pir-i Lezzet olma yolculuğu. Tabi bir de sevdiği bir kız var, bir türlü kavuşamadığı. Sarayla ilgili bölümler genelde mutfaktan ibaret olduğu için biraz sade geldi. Yani sarayı ve saray halkını daha detaylı okumak isterdim. Başlarda öğrendiğimiz sır nedeniyle daha farklı bekliyordum hikayenin gidişatını. Yine de güzeldi, okuması keyifliydi.  

"Senin kabiliyetin lezzetlerin uyandırdığı tüm gizli hislere hükmedecek kadar kuvvetli."

"Lakin, sadece gıdalar değil, gördüklerimiz, duyduklarımız, kokladıklarımız, hatta dokunduklarımız ve tecrübe ettiklerimiz de sıhhatin bozulmasına sebep olabilir."

"İsmini duymayı özlemektir yalnızlık."

Eylül Karmaşası

 

Bir süredir yoktum. İşte bir yılımı geride bıraktım, zaman hızla akmış. Güzel insanlar tanıdım burada, iyi ki gelmişim diyorum. :) Yalnızlığın getirdiği dinginliği sevdim, fark ettim ki ben sessizliği seviyorum. Eskiden ailemden uzak kalmak zor gelirdi artık gelmiyor ama özlüyor da insan. Bir de kimi en son ne zaman göreceğini bilemiyorsun, o yüzden uzak mesafeler zor olabiliyor, kısacası birlikte geçirilen vakitler çok değerli.

Geçenlerde babaannemin durumu nedeniyle memlekete gittim ve onu son kez görebildim. Bu bana en yakınlarınla geçireceğin vakitlerin sayılı olduğunu ve kalp kırmadan yaşayabilmenin gerekliliğini hatırlattı. Huysuzluğuma biraz ara veriyorum yani, yorucu da çünkü. :) Konya'ya giderken yol o kadar uzadı ki fenalık geldi, ben saatlerce sabit durmaya katlanamıyorum. Yolculuğun tek güzel yanı Nevşehir'den tam da balonlar havadayken geçmek oldu. 

 

Memleketteki yoğun, yorucu günlere, yasa rağmen bir saat de olsa Tefrika ile Ecdat Parkı'nda buluşabildik. Onu görmek iyi geldi, bir dahaki sefere güzel planlar yaparız. Ayrıca Limon'u özlemişim. Bayramda gittiğimde hiç bana gelmeyen kuş bu kez tepemden inmedi, bana bir rahat vermedi. Çay içmesine izin vermiyorum diye gelip gelip ısırdı. Bir gün çayı soğutup içirdim ama şekersiz içiyorum diye beğenmedi. 😅

Döndükten hemen sonra direksiyon derslerim başladı ve ben hâlâ dinlenmiş gibi hissedemiyorum. Beklediğim gibi biraz zor ve sıkıcı geçiyor derslerde. Ailemin yıllardır süren ısrarı olmasa pek bulaşmazdım, bir deneyim diye girdim bu yola. Hayırlısı bakalım. Her şey hızlı ve üst üste gelmiş gibi, şimdilik bir an önce şu ehliyet sürecini atlatmak istiyorum. Dualarınızı eksik etmeyin. :) 

Kitap Alışverişim

 

Ne zamandır kitap sipariş etmemiştim. Birden esince şu kitapları aldım. Üsttekiler Fırtınaışığı Arşivi Serisinin devam kitapları. İlk kitabı oldukça sevdim ve yazarı keşke daha önce okusaydım dedim. Üslubu kadar karakterleri derinlemesine işlemesini de sevdim. Favori karakterimin başına neler gelecek merak ediyorum. Savaşçı ve şifacı kişiliği çatışsa da kendi yolunda ilerlemeyi başarıyor bence. Yıkılıp yıkılıp yeniden ayağı kalkmayı bilen karakterlere hayranım. :)

İskender Pala'nın okuduğum son kitabını sevince Akşam Yıldızı'nı da aldım. Dikkat çekici, etkileyici bir yazım tarzı var. Bu kitabını da merak ediyorum.

Saygın Ersin'in kurgularını yıllar önce okumuştum. Hayal gücü dikkat çekiciydi. Gastronomi, tarih ve romantizmin harmanlandığı bu kitabı okumak da keyifli olacak. Kitabın kapağı bile farklılığını kanıtlıyor.

Şu sıralar bu kitabı okuyorum. Bir gün ölüm yok olursa ne olur, yazar bu soruyu trajikomik şekilde ele almış. Bir gün ülkenin hiçbir yerinden ölüm haberi gelmez ve bu da adım adım kaosu beraberinde getirir. (Tatlı kupa da canım Tefrikanın hediyesi.)

Güzel manzaralara da yer vermeden geçmeyim. Amatörce olsa da fotoğraf çekmeyi seviyorum. Yürümek, güzel anları kaydetmek, yalnızlığın tadını çıkarmak çok güzel. Yaz ayı geride kalmışken havalar hâlâ sıcak, değerlendirmek gerek. Haftasonu vakit öldürmek için marmelat yaptım. Bugün de hava çok yağmurluydu, kurak bir yerden gelince şemsiye taşıma konusunda pek istikrar gösteremeyip yağmura yakalandığım oluyor. :) 

Vakit Geçirmece

 

Bugün hava çok güzeldi, güneşi görünce hava alayım ve tabii gün batımını izleyim dedim. Fazla insan da olmayınca keyif aldım. Dalgaların sesini dinlemek huzur veriyor insana. İçinden geldiği gibi takılmak ne güzel, eskiden yürüyüş yapmak bile gözümde büyür zaman kaybı gibi gelirdi. Şimdi akışa bıraktım kendimi, biraz gevşemek lazım. Kontrolcü yapım nereden geliyor bilmiyorum ama artık bunu aşmaya çalışıyorum.

Fırtınaışığı Arşivi serisinin ilk romanını okuyorum. Beklediğimden güzel yazarın dili, kurguyu da sevdim. Kalın olduğu için henüz bitiremedim ama karakterleriyle de oldukça ilgimi çekti. Farklı bir dünyaya giriş yapmak güzel. İlk kitap olduğu için detay biraz fazla ama karakterlerin derinlemesine ele alınmasını sevdim. Şimdilik Kaladin favorim, potansiyelini göstereceği ve kendini bulacağı anı merakla bekliyorum. Seriyi tamamlar mıyım bilmiyorum ama devam etmek istiyorum. Beklentiler konusunda tam da düşünceme uyan o alıntı: "Ama beklentiler kaliteli tabaklar gibidir. Ne kadar sıkı kavrarsan o kadar kırılmaya meyillidirler."

When Life Gives You Tangerines son başladığım Kore dizisi. Dram ağırlıklı o yüzden hızlı ilerlemiyorum. Fakirlik, aile, sorumluluk ve bağlar üzerine bir dizi. Erkek ana karakter çok duygusal ve kadın başrole çocukluğundan beri destek oluyor. İkisi zıt karakterler gibi görünse de çok mücadeleci insanlar, herkes üstüne düşeni zor şartlara rağmen yerine getiriyor. Erkeğin bu kadar duyarlı ve duygusal olması biraz ütopik geldi. Yaşadığı toplumun geleneğine ve aile baskısına rağmen eşini el üstünde tuttu. Elalemin ne diyeceğini umursamadı hiç. Diziyi azar azar izlesem de sonu nereye varacak merak ediyorum. 

Buranın mavi çiçekleri çok hoşuma gidiyor ya. Ortancaların rengi toprağın ph seviyesine göre değişirmiş. En sevdiğim renk olduğu için baktıkça bakasım geliyor. :) 

Gün Batımı

 

Gün batımı ayrı güzel bu şehirde. Akşamları yürümeyi seviyorum. Babamla sahile indik ve fotoğraf çekmek için hafifçe suya girdim. Dalgalar bir gelince neredeyse dizime kadar ıslandı kıyafetim. "Baba hava kararınca dönelim eve, rezil olmayım millete" dedim. Tabi babam o sırada taş, deniz kabuğu falan topladığı için pek takmadı beni. Neyse onun da bol bol fotoğrafını çektim. :) Güneş batana kadar güzel havanın ve manzaranın tadını çıkardık. En iyi yanı buranın evime çok yakın olması. Sıkıldıkça çıkıp gidebilirim.

Sahildeki kafeleri seviyorum, biraz uzak kalıyor ama oraya kadar yürümek keyifli. Kahveleri de güzel gerçekten, havanın bulutlu olduğu ana denk gelince de rahatça oturabildik. Yaşamak için güzel bir yer Giresun, insanlar kıymetini bilmiyor. Şu kahveyi içerken bile kısacık anda tatile çıkmış gibi huzurlu hissettim. :) 

İş yerimin bahçesinde oturmuş çay keyfi yaparken. Güzel, küçük bir bahçemiz var. :) 

 

Henüz çoğu yeri keşfetmedim, yakın yerleri ve komşu illeri görmek için sabırsızım. En büyük şansım burada benim gibi gezmek isteyen arkadaşlara sahip olmam. Birlikte bir şeyler yapabiliriz. Memlekette o imkanı bulamıyordum, zaten her şeye karışan akrabalar bir rahat da vermezdi biz de gelelim diye. Çalışmak da büyük nimet gerçekten, kendi kararlarını alabilmek çok güzel. Uzun yıllar işsiz kaldığım için maddiyatı düşünmeden bir şeyler yapabilmenin kıymetini çok iyi anlıyorum. Annem de gençken ne kadar gezersen o kâr diyor. Her zaman tutumlu biri oldum ama artık bencilce davranmak istiyorum. :) Zamanında çok şeye sabrettim, alttan aldım. Anne baba dışında kimse anlamıyor zaten, onlar da fazla abartılı, dramatik davranıyor. Şimdi sadece kendime odaklıyım, beklentilerden uzak yaşamak en iyisi. Bu şehir benim için güzel bir başlangıç oldu çok şükür. 

Temmuz Ayı

 

Burada yaz mevsimi nemli havaya rağmen düşündüğümden güzel gidiyor. Gezmek istediğim çok yer ama hem arkadaşların hem benim koşullar şu an pek uymadığı için şimdilik yerimizde sayıyoruz. Ben yine ani kararlar alabiliyorum. Birden ehliyet kursuna yazılmaya karar verdim, ağustosta dersler başlayacak. En azından bir deneyim bakalım ehliyet alabilecek miyim. :)) Gergin ve heyecanlı bir yapım olunca şu ana kadar araç sürme fikri bana hiç cazip gelmemişti. Şimdi küçük bir şehirde olunca alışabilirim belki, denemekten ne çıkar dedim. Son bir iki yıldır dikkatsizlik de var bende, odaklanmak zor gelebiliyor. Vitaminlere falan dikkat ediyorum artık.

Şu an fantastik bir seri okuyorum, beğendiğim için serinin devamını da almayı düşünüyorum. Yine vurdulu kırdılı bir Kore dizisinin daha sonuna geldim. Kızı kaybolduğu için tekrar ortaya çıkan gizli bir ajanı anlatıyor dizi. Bir süredir anime izlemedim, Sevdacım haber verdi Bleach'in yeni bölümleri gelmiş. Bölümler biraz biriksin bakarım.

Bu aralar bir liste yapıyorum, burada da dursun. Yaşamak istediğim/hayalini kurduğum şeyler:

Batı Karadeniz turuna çıkmak

Umreye gitmek

Araba almak (tabi önce ehliyet lazım)

Yalnızlık

Çimenlere uzanıp yıldızlı göğü izlemek

Ormanda bir yürüyüş

Ata binmek

Pozitif olmak

Çok düşünmekten kurtulabilmek

Kitabımın basılması

Hep doğayla iç içe olmak 

Lavanta bahçesinde dolaşmak

Anlaşılabilmek

Kendim olarak kalabilmek

Liste uzayıp gider, şimdilik bu kadar yeter. Yakın zamanda ailem yine yanıma geldi. Yardımları çok oluyor elbette ama ben eski ben olmadığım için biraz huysuz davranabiliyorum. :) İnsanlardan uzak durma isteğim hiç bu kadar yoğun olmamıştı. Eve bir akrabanın gelecek olması düşüncesi bile sinirimi bozuyor mesela. Çünkü kimse sana sormaz gelip giderken, evin büyüğüyle muhatap olurlar sadece. Bizim toplumda evlatlar birey gibi görülmüyor zaten. Evlatları neden hep yamacınızda tutma ihtiyacı duyuyorsunuz. İstanbul'da geçirdiğim anlamsız yıllardan sonra iyice gergin birine dönüştüm. Yıllarca anlaşılmamışsan kendi kabuğuna çekilmeyi öğreniyorsun.

Teach You a Lesson

 

Dizi okullardaki zorbalıkla mücadele etmek için kurulmuş olan bir ekibi konu alıyor. Gerekirse şiddete şiddetle karşılık veren ekip zorbalığa uğrayan öğrenci ve öğretmenleri korumayı amaç edinmiş. Tabi sert yöntemleri çok eleştiri alsa da okullarda sorunlar bir bir çözülünce insanlar yardım istemek için onlara başvurmaya başlıyor.

Son zamanlarda okullarda sorunlu öğrenciler giderek artarken böyle bir diziye ihtiyaç varmış diye düşündüm. Her bölümde ayrı okul ve konu işleniyor. Bir öğrencinin intiharı ile başlıyor olay. Zorbalar kadar diğer insanların da umursamaz davranışı can sıkıcıydı. Yani sınıf arkadaşları ölmüş ama birçok kişi duyarsız buna, sebep olanlar zaten üstüne bile alınmıyor. Böyle bir ortamda "çocukları kazanmalıyız, psikolojilerini düşünelim, genç onlar" demek yerine özel eğitimli Hwa Jin hepsini doğduklarına pişman ediyor. Bir bakıma zorbaları kendi silahları ile vuruyor. Fiziksel dayanıklılığı, gücü ve cesareti ile de karşısındaki belalı tipleri kolayca hallediyor. İzlerken içimin yağları eridi.

Sınıflar o kadar bozuk ki madde kullanan, diğerlerini kumara alıştıran, iftira ile birilerinin ölümüne sebep olup hâlâ sosyal medyada keyifle takipçi kasan, çok ilgili ebeveyn ayağına bir öğretmeni hayattan soğutanlar... Bu sistemi düzeltmek için biri elini taşın altına koyuyor ve sorunları çözmeye başlıyor. Ekibinin sonuna kadar arkasında duran bakanı takdir ettim. Tek derdi mağdurları korumak ve kurtarmaktı. Dizi çok güzel mesajlar veriyor, kesinlikle tavsiye ederim. Sosyal medya ve oluşturulan algılar neticesinde öğretmenlerin eli kolu bağlandı, veliler zaten en küçük şeyde kıyameti koparıyor, öğrenciler çığırından çıktı. Düzen ve disiplinin sağlanamadığı yerde her şey gibi eğitim de yara alıyor. Malesef her şey sosyal medyada göstermelik yaşanmaya başladı, her şeyi kutlama ya da linçleme malzemesi yapmak anlamsız, özümüze döneriz İnşallah. 

Trabzon Turu

Bir süredir buralarda yoktum. Eskisi gibi aktif olmasam da ara ara gelirim. İnsan özlüyor burayı. 😊

Bir süredir planladığımız tura nihayet katılabilirdik. Trabzon dibimizde ama havaların yeni yeni düzelmesi ile ancak gezme imkânı bulabildik. Düşündüğümden çok daha yorucu geçti, pert oldum resmen. Bir de araçta sabahtan akşama yüksek sesle çalan müzik kafamı şişirdi. Şimdi gezdiğimiz yerlere geçeyim. Tabii en güzel kısım severek takip ettiğim Taşacak Bu Deniz dizisinin çekildiği mekânları yakından görebilmekti.

Önce Sera Gölüne gittik, temiz havalı ve yeşil manzarası ile güzeldi. Kahvaltı mekanları ile dinlendirici, sakin bir alandı. Sonra iç kesimlere geçtik, Atatürk Köşk'ü o kadar yoğundu ki içeride duramadım, dışarıda da hep insanlar dolu olunca rahat çekim yapamadık. Akvaryum çok büyük olmasa da dikkat çekiciydi, özellikle çocukların hoşuna gideceği kesin. Dizideki çay fabrikasını da ziyaret ettik. Oradan çay aldım ve güzel fotoğraflar çekebildik. Fırtuna Konağı bayağı yokuş aşağı kalıyor, dizide o arabalarla dar sokakta nasıl ilerliyorlar merak ettim. Gözüme çok dar göründü ve buralar da kalabalıktı, zor fotoğraf çektik. Muhtarlığın oradaki renkli tatlı evler ve arkadaki deniz manzarası en sevdiğim yerler oldu. Çok acıkınca orada balık ekmek de yedik, sevdim bayağı. En son Cazılar Deresi'ne gittik. Dere boyunca cadı maketleri doluydu, çimenlerin arasından falan cadılar fırlıyordu. Çocuklar için korkunç olabilir. :) Bayağı geniş bir tesis ama yemek hizmetini pek beğenmedik. Hızlı ama basitti. Ben balık sevmediğim için köfte istedim sanki mikrodalgaya ısıtıp önüne koymuşlar gibiydi. Yanında salata, yoğurt gibi hiçbir şey yoktu. Marketten aldığım hazır köfteden farkı yoktu. 

Şu iki cadının arasında çekindiğim fotoğrafın da en mutlu göründüğüm fotoğraf çıkması ironik olmuş. 😅 

Fırtuna Konağı, bunun yanındaki bina çok tatlıydı asıl. Yazık millet tıklıyor olacak ki kapıya uyarı notu yazmışlar. Orada yaşamak zor olurdu, meraklıların ha bire sokağa gelip fotoğraf çekmesi ayrı dert.

Kendime çay ve bardak takımı aldım. Minik hediyeliklerden de aldım. Bıçak tanıtımı da yaptılar çok güzel ama ben küçük ahşap tepsi, bileklik falan aldım kendime. Tabi oraya kadar gitmişken Trabzon ekmeği almamak olmazdı zaten evde de hiç ekmek kalmamıştı, alayım bari dedim. :) Aracımızdaki kızın biri hep aynı kıyafetle fotoğraf çekinemem diye sürekli kıyafet değiştirdi, 3'ten sonrasını sayamadım. 😅 Biz pert olmuşuz, onun enerjisine bak, dünden beri zor kendime geldim. Başka gezilerde görüşmek üzere İnşallah. :) 

Nisan Yağmurları

 

Merhabalar, hayatın akışına kapılıp burayı unutuyorum bazen. :) Eskisi kadar kitap, anime tanıtımı falan yazasım da yok. Ben zaten her zaman içimden nasıl geliyorsa öyle takılmayı sevmişimdir.

Burası genelde kapalı ve yağmurlu. Konya'nın kuru havasından sonra iyi bir bakıma ama yazın zor olacak galiba. Tabi ben evden işe giderken o minicik mesafeyi bile dağa, denize bakarak kat ediyorum. Konya'da yeşillik mi gördüğümüz vardı. :) Bazen yan yola sapıp yemyeşil dağlara doğru yürüyesim geliyor ama işe geç kalmak olmaz.

Bu aralar kitap okuma ve video izleme dışında pek bir şey yapmadım. En son Glenn Meade'den Brandenburg okudum. Hep dikkat çekici konulara odaklanıyor yazar ve çok fazla karakterle hikayeleri aktarıyor. Bu kitabı da nazilerle ilgiliydi, tavsiye ederim. Düş Kesiği ve Bitmeyecek Öykü kitaplarına devam ediyorum. Düş Kesiği ana karakterin büyük oranda iç sesini okuduğumuz bir kitap, kafası oldukça dolu karakterimizle kendi aramda az biraz bağ kurmam pek hoşuma gitmedi. :) Bitmeyecek Öykü ise tatlı ve ilginç bir kitap. Kendini farklı bir dünyada buluyorsun ama çok da etkisi altına girdiğimi söyleyemem. 

Yağlı boyaya başlamak istiyorum fakat harekete geçme konusunda tembelim. Anneme kuş almak istiyorum dedim, sen bakamazsın diyor. O kadar mı umutsuz vakayım. 😅 Ama ben muhabbet kuşlarına hastayımdır, evet bir tane almam gerek. 

Bu aralar Hakan Mengüç dinliyorum, sesi çok huzur verici değil mi. Dediği şeylere hemen ikna oluveriyorum dinlerken. 😊 Bahsetmişken hemen bir videosunu da paylaşayım. Carl Jung konulu videolar da ilgi çekici geliyor şu sıralar ve tabi vazgeçemediğim, durup durup tekrar başladığım, kendime geldiğim Hayalhanem videoları... 

Bazen de yeter bırak artık şu telefonu bir kenara diyorum ama bir iki saati pek geçmiyor. :)) Canım arkadaşımın (Tefrikacım selam 😊) mesajlarını nasıl es geçebilirim, görüntülü konuşmalarımızı bile sabırsızlıkla bekliyorum ki ailemle bile pek görüntülü konuşan biri değilimdir. :)

Bahar çoktan geldi, planlar yapıyorum şimdiden. 😅 Yıllarca evde takılmaktan plan nasıl yapılır unutmuşum, birilerinin beni bir yerlere sürüklemesini bekliyorum. Neyse ki hoş arkadaşlar da edindim burada, artık yaz gezmelerine başlarız. Gezi yazılarımı burada paylaşmak için sabırsızlanıyorum. :) Hâlâ ufak tefek eksiklerim bitmedi, çoğu şeyi yoluna koydum. Çok şükür iyi gidiyor hayat, iş, iyi hissediyorum. Geçmişi geride bırakmak güzelmiş. Yeni bir çevreye yeni bir ben olarak girmek güzel. Sağlık ve huzur olsun gerisi boş. :)

Küçük Anlar

 

Bazı anlar vardır, zaman dursun istersiniz o anlarda. Güzel bir manzaraya bakarken, kuş cıvıltıları etrafı sardığında, bir kedi yere kıvrılıp dünyadan habersiz uyuduğunda... Ama gerçekliğe dönmek zorundasındır. Durup etrafa bakınca koca dünyanın küçük bir alanına sıkışıp kalmış gibi hissedersin. Oysa her şey iç dünyanın yansıması. Bazen özgürleşen ruhumuz fazla genleşir, yayılır. Kapsadığımız alan büyür, hissederiz insanı, doğayı. Bazen de tam tersi sıkılaşır ruh, öyle ki onla birlikte dünya da üstünüze geliyordur sanki. Öyle anlarda nereye gideceğinizi bilemezsiniz.

Bazı şeyleri kabullenmek uzun sürer o yüzden. Pes etmekten çok bunu kabul etmek, itiraf etmek zor gelir. Beklemeye alışamaz insan, beklemek bir şeylerin damla damla senden kopup gitmesidir. Sonunda eski sen değilsindir, beklediğin şeyin de hiç önemi kalmamıştır. Yönünü çevirirsin. Geniş güzelliklere dalmak istersin. Mavi gökyüzü, yeşil ağaçlar, renkli çiçekler... Bakınca onlarda takılı kalmak istersin. Onlar seni bekletmez çünkü, baktığın her an oradadırlar.

Beklentilerini düşürmek en mantıklı şey gibi geliyor artık. İnsanın kendinden bile beklentisini düşürmesi ferahlatıcı oluyor. Sadece elinden geleni yap ve sonucu bile bekleme. Olacak olan oluyor, gidecek olan gidiyor. Kontrolcülüğü bırakıyorum yavaşça, hafiflik için bu şart. Dünyaya kendi dışından bakabilince ya da insanı kendi dışından hissedince her şey daha normalmiş gibi geliyor. Tabi bunu sık sık kendine hatırlatmak, kafadaki kalıpları yıkmak gerek. Yıllar geçtikçe insan nasıl dönüştüğüne, daha doğrusu dönüştürüldüğüne hayret ediyor. Duygusal biri olsam da bazen çok ruhsuz hissediyorum. Bazen durup "Bu kişiye karşı biraz üzgün hissetmem gerekiyordu" diyorum ama bir şey hissetmiyorum. Belki de çok kullanılan şey zamanla köreliyor. Huysuzluğum ağır basıyor uzun zamandır. Kendimi değiştirmemek için etrafımı daraltmaya çalıştığım da doğru. Sizin için kılını kımıldatma niyetinde olmayanlar için değişmek hiç de gerekli değil. Kendin ol yeter, böylesi daha güzel. :)

Yukarıdaki resmi daha önce paylaştım mı hatırlamıyorum. Bir fotoğrafa bakarak yapmıştım ama ortaya çıkanın gerçekle zerre alakası yok. 😅 O ay niye puslu ve kendini gökten soyutlamış gibi duruyor ben de anlamadım. Gece göğü ve ağaç da birbirine karışmış gibi. Yıldızları da umut çiçekleri gibi serpiştirmişim. :) Konya'ya gidince bunu getirip odama koyacağım. Bu renk cümbüşüne bakmak içimi ısıtıyor. :)